تاثیر «سرمایه اجتماعی» بر «خیر جمعی» در محیط های صنعتی؛ مطالعه موردی کارگاه های متوسط مقیاس در استان تهران

خیرجمعی، به عنوان مجموعه ای از؛ منافع، هنجارها و ارزش های مشترک که تحقق آن مستلزم مشارکت جمعی و تعاملات پایدار است، که در محیط های صنعتی نقش تعیین کننده ای در بهبود بهره وری، انسجام سازمانی و پایداری ساختار اجتماعی دارد. پژوهش با هدف بررسی تاثیر سرمایه اجتماعی بر خیر جمعی در کارگاه های صنعتی متوسط مقیاس استان تهران انجام شده و تلاش دارد سازوکارهای پیونددهنده این دو حوزه را شناسایی کند. روش تحقیق با رویکرد کمی و مبتنی بر گردآوری داده ها از طریق پرسشنامه ساخت یافته و تحلیل آن ها با بهره گیری از آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه انجام شد. جامعه آماری شامل؛ کلیه کارکنان این کارگاه ها بود که با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، ۵۰۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای بررسی معناداری کلی مدل، آزمون تحلیل واریانس رگرسیون انجام شد. نتایج نشان داد؛ مدل رگرسیونی از برازش مناسبی برخوردار است و معنادار است. بنابراین، مجموعه متغیرهای پیش بین، توانایی پیش بینی معنادار متغیر خیرجمعی را دارند. نتایج ضرایب رگرسیونی نشان داد؛ از میان متغیرهای واردشده در مدل، متغیرهای؛ اعتماد تعمیم یافته، روابط اجتماعی، شبکه اجتماعی و ارزش ها و ویژگی های اخلاقی به ترتیب بیشترین تاثیر مثبت و معنادار را بر متغیر خیرجمعی داشته اند. این یافته ها بیانگر آن است که با افزایش نمرات این چهار متغیر، مقدار متغیر وابسته (خیرجمعی) نیز افزایش می یابد.در مقابل، متغیرهای؛ اعتماد بین فردی، اعتماد عمومی و اعتماد نهادی از تاثیر معناداری بر متغیر وابسته برخوردار نبودند. یافته ها نشان می دهد؛ افزایش اعتماد در سطوح مختلف، گسترش روابط و شبکه های اجتماعی و تقویت ارزش های اخلاقی با افزایش خیر جمعی همراه است. این نتایج موید نقش سرمایه اجتماعی در ارتقای رفتارها و نگرش های خیرخواهانه در جامعه است.

کلیدواژه ها:

سرمایه اجتماعی ، خیر جمعی ، هنجارهای مشترک ، اعتماد بین فردی ، شبکه های اجتماعی