مطالعه نقش امید به آینده و احساس محرومیت نسبی بر نشاط اجتماعی با میانجیگری احساس امنیت اجتماعی: یک مطالعه مبتنی بر مدلسازی معادلات ساختاری

نشاط اجتماعی یکی از شاخص های مهم سلامت اجتماعی است که در تعامل میان عوامل فردی و اجتماعی شکل می گیرد. هدف این پژوهش بررسی تاثیر امید به آینده و احساس محرومیت نسبی بر نشاط اجتماعی با تاکید بر نقش میانجی احساس امنیت اجتماعی بود. مطالعه از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، کمی و از نوع پیمایشی بود. جامعه آماری پژوهش را دختران مجرد ساکن منطقه ۲ شهر تبریز تشکیل داده بودند که با استفاده از نمونه گیری خوشه ای، ۳۶۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. داده ها از طریق پرسشنامه گردآوری و با بهره گیری از نرم افزارهای SPSS  و LISREL تحلیل شدند. یافته های توصیفی نشان داد؛ سطح نشاط اجتماعی پاسخگویان(۶۱/۶۲) بالاتر از حد متوسط است، در حالی که امید به آینده در سطحی پایین تر و احساس محرومیت نسبی در سطحی بالاتر از حد متوسط قرار داشت. همچنین، احساس امنیت اجتماعی در سطحی متوسط گزارش شد. نتایج تحلیل همبستگی ها حاکی از وجود رابطه مثبت و معنادار امید به آینده و احساس امنیت اجتماعی با نشاط اجتماعی و رابطه منفی احساس محرومیت نسبی با آن بود. سطح نشاط اجتماعی در میان افراد دارای درآمد نیز به طور معناداری بالاتر از افراد بدون درآمد بود. نتایج مدل سازی معادلات ساختاری نشان داد؛ احساس امنیت اجتماعی مهم ترین عامل مرتبط با نشاط اجتماعی بوده و اثر مستقیم و معناداری بر آن دارد (β=۰.۶۲). همچنین، امید به آینده از طریق احساس امنیت اجتماعی اثر غیرمستقیم و مثبت (β=۰.۳۶) و احساس محرومیت نسبی اثر غیرمستقیم و منفی (β=-۰.۲۷) بر نشاط اجتماعی داشت.

کلیدواژه ها:

نشاط اجتماعی ، امید به آینده ، احساس محرومیت نسبی ، احساس امنیت اجتماعی