بررسی تاثیر احساس عدالت بر همبستگی اجتماعی در تهران

پژوهش حاضر احساس عدالت با محوریت بررسی احساس محرومیت نسبی بر مبنای تفاوت میان داشته­ها و انتظارات از زندگی در سه بعد رفاهی، منزلتی و دستیابی به قدرت مورد بررسی قرار داده است. هدف پژوهش، بررسی تاثیر احساس عدالت بر همبستگی اجتماعی است، که بی­تفاوتی اجتماعی به مثابه متغیر واسط مورد سنجش قرار گرفته است. همبستگی اجتماعی با تاکید بر رویکرد جمع گرایانه و با الگوی پیامدی آمده است. روش پژوهش، پیمایش و از تکنیک پرسشنامه برای جمع­­آوری داده­ها استفاده شده­است. پس از اجرای پیش آزمون، حجم نمونه در شهر تهران ۲۴۰ نفر برآورد و در گردآوری داده­ها از سه منطقه ۳، ۱۱ و ۱۸ با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای جمع آوری شد. این مناطق بر حسب وضعیت اقتصادی، سطح تحصیلات زنان و تعداد سال های مهاجرت نماینده محلات مساعد، نامساعد و متوسط شهر از جنبه اقتصادی و اجتماعی بوده اند. برای بررسی روابط میان متغیر وابسته و مستقل از ضرایب همبستگی، تحلیل واریانس و رگرسیون استفاده شد. میزان رابطه همبستگی اجتماعی با احساس محرومیت نسبی برابر با ۱۹۷/۰- است که رابطه ای معکوس محسوب می شود. یعنی با افزایش احساس محرومیت نسبی، میزان همبستگی افراد با اجتماع کاهش می یابد. نتایج، فرض اصلی مبنی بر اینکه احساس محرومیت نسبی از طریق بی­تفاوتی با کاهش همبستگی اجتماعی رابطه دارد را تایید کرد. این رابطه برابر با ۱۳۶/۰– است که معکوس بودن رابطه را تایید می کند. نتایج تحلیل رگرسیونی حاکی از ورود احساس محرومیت و بی تفاوتی و نیز جنس (زن بودن)، درآمد، تحصیلات، وضع فعالیت وارد معادله شده و مقدار ضریب تعین مدل برابر با ۳۷۹/۰ است که به معنی آن است که ۹/۳۷ درصد واریانس متغیر وابسته وارد مدل شده است.

کلیدواژه ها:

احساس عدالت ، همبستگی اجتماعی ، بی­تفاوتی اجتماعی ، احساس محرومیت نسبی ، تعلق اجتماعی