نقش وسواس فکری-عملی در اضطراب وجودی، با میانجی گری اهمال کاری تحصیلی در دانشجویان کارشناسی دانشگاه آزاد اسلامی

هدف از پژوهش حاضر، بررسی نقش وسواس فکری-عملی در اضطراب وجودی با میانجی گری اهمال کاری تحصیلی در دانشجویان مقطع کارشناسی بود. روش این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی و مبتنی بر الگوی ساختاری تحلیل مسیر بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه دانشجویان مقطع کارشناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد بیرجند در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ تشکیل دادند که از میان آن ها، ۳۰۰ نفر با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و به پرسشنامه های استاندارد وسواس فکری-عملی فوآ، اهمال کاری تحصیلی سولومون و راث بلوم و مقیاس اضطراب وجودی گود و گود پاسخ دادند. تجزیه و تحلیل داده ها با بهره گیری از آزمون های همبستگی، مدل یابی معادلات ساختاری و آزمون سوبل در نرم افزارهای آماری انجام گرفت. یافته های تحلیل ساختاری نشان داد که وسواس فکری-عملی اثر مستقیم، مثبت و معناداری بر اضطراب وجودی با ضریب مسیر ۳۸/۰ و بر اهمال کاری تحصیلی با ضریب مسیر ۲۸/۰ دارد. همچنین اهمال کاری تحصیلی دارای اثر مستقیم، مثبت و معنادار بر اضطراب وجودی با ضریب مسیر ۲۲/۰ بود. با این حال، ارزیابی نقش میانجی بر اساس آماره سوبل نشان داد که مسیر غیرمستقیم وسواس فکری-عملی به اضطراب وجودی از طریق اهمال کاری تحصیلی به سطح معناداری آماری نرسید و این فرضیه میانجی گری رد شد. بر این اساس می توان نتیجه گرفت که وسواس فکری-عملی به صورت مستقیم و بدون نیاز به واسطه گری رفتارهای اهمال کارانه، دغدغه ها و اضطراب های بنیادین وجودی را در دانشجویان تشدید می کند؛ بنابراین مداخلات روان شناختی متمرکز بر پذیرش عدم قطعیت در مهار اضطراب وجودی دانشجویان دارای علائم وسواس از اولویت برخوردار است.

کلیدواژه ها:

وسواس فکری-عملی ، اضطراب وجودی ، اهمال کاری تحصیلی ، دانشجویان ، مدل یابی ساختاری