اثربخشی درمان شناختی–رفتاری (CBT) بر نارضایتی از زندگی زنان متاهل دارای تعارض زناشویی

هدف: تعارضات زناشویی حل نشده از بنیادین ترین متغیرهای فرساینده ثبات خانواده و بهزیستی شناختی زنان است که اغلب به شکل نارضایتی فراگیر از زندگی تبلور می یابد. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان شناختی–رفتاری (CBT) بر کاهش نارضایتی از زندگی زنان متاهل دارای تعارض زناشویی به مرحله اجرا درآمد. روش پژوهش: پژوهش حاضر یک مطالعه نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری را کلیه زنان متاهل دارای تعارض زناشویی مراجعه کننده به مراکز مشاوره و خدمات روان شناختی و شعب شورای حل اختلاف شهر گرمی در سال ۱۴۰۴ تشکیل دادند. با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند، ۳۰ زن واجد شرایط انتخاب و با همتاسازی تصادفی در دو گروه ۱۵ نفره (آزمایش و کنترل) جای دهی شدند. گروه آزمایش تحت ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای درمان شناختی–رفتاری بر اساس راهنمای ساختاریافته بک و هاوتون قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از پرسشنامه تعارضات زناشویی ثنایی و مقیاس رضایت از زندگی دینر و همکاران گردآوری و از طریق تحلیل کوواریانس تک متغیره در نرم افزار SPSS-۲۶ تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که پس از کنترل اثر پیش آزمون، تفاوت میانگین نمرات دو گروه در مرحله پس آزمون در سطح آماری بسیار معنادار است. مداخله شناختی–رفتاری توانست نمرات رضایت از زندگی را به گونه ای چشمگیر ارتقا داده و نارضایتی را مهار کند. ضریب اتا حاکی از آن بود که ۴۴ درصد از تغییرات نارضایتی از زندگی ناشی از مداخله درمانی بوده است. نتیجه گیری: مداخله شناختی–رفتاری از رهگذر شناسایی خطاهای شناختی، بازسازی تحریف های فکری زناشویی و تجهیز زنان به فنون حل تعارض و ارتباط کارآمد، راهکاری اثربخش در تعدیل بار منفی نارضایتی و ارتقای کیفیت زیست روانی زنان متاهل متعارض محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی–رفتاری (CBT) ، نارضایتی از زندگی ، تعارض زناشویی ، خطاهای شناختی ، بازسازی شناختی