مدل سازی فازی عملکرد اعضای هیئت علمی دانشگاه در آموزش و پژوهش با رویکرد سلسله مراتبی و اعتبارسنجی تجربی

ارزیابی عملکرد اعضای هیئت علمی به دلیل ماهیت چندبعدی و کیفی فعالیت های آموزشی و پژوهشی، با چالش های جدی در نظام های آموزش عالی مواجه است. روش های سنتی که عمدتا بر شاخص های کمی مانند تعداد مقالات و نمره های ارزشیابی دانشجویان متکی هستند، نمی توانند ابعاد کیفی تدریس و پژوهش را به طور کامل بازنمایی کنند. در این پژوهش، یک سیستم استنتاج فازی سلسله مراتبی برای ارزیابی عملکرد اعضای هیئت علمی طراحی شده است که در سطح نخست، زیرسیستم آموزش با چهار معیار کیفیت تدریس، تعامل با دانشجویان، به روز بودن محتوای درسی و نظم آموزشی و زیرسیستم پژوهش با پنج معیار کیفیت مقالات، اعتبار محل انتشار، تالیف کتاب، طرح های پژوهشی و استنادها عمل می کند. خروجی این دو زیرسیستم به عنوان ورودی های سیستم نهایی به کار می رود و امتیاز کل عملکرد استاد را تولید می کند. روش استنتاج ممدانی و نافازی سازی مرکز ثقل به کار رفته و وزن معیارها با تحلیل سلسله مراتبی فازی تعیین شده است. مدل با داده های واقعی شش عضو هیئت علمی از یک گروه آموزشی در رشته مهندسی صنایع اعتبارسنجی شد و ضریب همبستگی اسپیرمن ۰٫۸۷ میان خروجی مدل و ارزیابی کمیته خبرگان به دست آمد. تحلیل حساسیت نشان داد که مدل در برابر تغییر وزن معیارها و نوع توابع عضویت از پایداری مناسبی برخوردار است و می تواند با خط مشی های مختلف دانشگاهی سازگار شود. این مدل به عنوان ابزاری شفاف و تفسیرپذیر برای کمیته های ارتقا، تخصیص منابع و برنامه ریزی توسعه حرفه ای اعضای هیئت علمی پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

ارزیابی عملکرد ، منطق فازی ، اعضای هیئت علمی ، آموزش عالی ، سیستم استنتاج ممدانی ، تحلیل سلسله مراتبی فازی ، کیفیت تدریس ، بهره وری پژوهشی