بهره گیری از پارادیپلماسی در بازنمایی گفتمان ایران شناسی؛ از نظریه تا عمل

این مقاله به بررسی نقش پارادیپلماسی فرهنگی در بازتعریف گفتمان ایران شناسی به عنوان حوزه ای میان رشته ای می پردازد که تحت تاثیر روایت های شرق شناسانه و یک سونگر قرار دارد. با توجه به چالش های بازنمایی هویت ایرانی در عرصه جهانی، پژوهش حاضر به دنبال پاسخ به این پرسش است که چگونه پارادیپلماسی فرهنگی می تواند از طریق کنشگران غیردولتی و شبکه های بین المللی، گفتمان ایران شناسی را به صورت پویا و چندصدایی بازتعریف کند. مقاله از نظریه بازنمایی استوارت هال بهره می گیرد که برساخت اجتماعی معنا را در چهارچوب گفتمان های قدرت تحلیل می کند. از دید هال، بازنمایی فرهنگی نه انعکاس واقعیت، بلکه فرایندی فعال است که از طریق نظام های نشانه ای، هویت ها و روابط قدرت را شکل می دهد. در پاسخ یافته های مقاله بر این موارد تاکید دارد: پارادیپلماسی فرهنگی به عنوان دیپلماسی غیررسمی، با ابزارهایی چون تبادلات هنری و علمی، روایت های تک بعدی از ایران را اصلاح می کند. راهکارهای عملی شامل دیپلماسی شهری، پلتفرم های دیجیتال و تقویت شبکه های علمی غیردولتی است. پارادیپلماسی فرهنگی می تواند گفتمان ایران شناسی را از انحصار روایت های سیاسی و شرق شناسانه خارج کند. روش پژوهشی نوشتار حاضر به صورت کیفی با رویکرد مطالعه موردی با استفاده از ابزار مطالعات کتابخانه ای و اسناد دست اول و معتبر است.

کلیدواژه ها:

پارادیپلماسی فرهنگی ، ایران شناسی ، بازنمایی ، استوارت هال ، قدرت نرم ، گفتمان