نقش میانجی باور خودکارآمدی در رابطه بین حمایت اجتماعی و راهبردهای مقابله با استرس در نوجوانان پسر

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه حمایت اجتماعی و راهبردهای مقابله با استرس و نقش میانجی باور خودکارآمدی در نوجوانان پسر انجام شد. روش: پژوهش از نظر هدف کاربردی و بر اساس شیوه گردآوری و تحلیل داده ها، توصیفی همبستگی بود. جامعه پژوهش شامل ۲۵۰ نوجوان پسر ۱۳ تا ۱۸ ساله در دبیرستان های ناصر نوین و سما مشهد بود و ۱۵۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارها شامل پرسشنامه حمایت اجتماعی، مقیاس باور خودکارآمدی و مقیاس مقابله نوجوانان بود. داده ها با ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل میانجی گری بررسی شدند. یافته ها: حمایت اجتماعی با باور خودکارآمدی ‎(r=۰/۵۶)‎، مقابله متمرکز بر مشکل ‎(r=۰/۴۸)‎ و مقابله متمرکز بر هیجان ‎(r=۰/۳۲)‎ رابطه مثبت و با مقابله اجتنابی ‎(r=−۰/۲۹)‎ رابطه منفی داشت. باور خودکارآمدی نیز با مقابله متمرکز بر مشکل ‎(r=۰/۵۴)‎، مقابله متمرکز بر هیجان ‎(r=۰/۴۰)‎ و مقابله اجتنابی ‎(r=−۰/۲۵)‎ رابطه معنادار داشت. اثرهای غیرمستقیم حمایت اجتماعی از طریق باور خودکارآمدی برای مقابله متمرکز بر مشکل، مقابله متمرکز بر هیجان و مقابله اجتنابی به ترتیب ۰/۱۸۱، ۰/۱۴۱ و −۰/۱۵۱ بود ‎(p=۰/۰۰۱)‎. نتیجه گیری: یافته ها از نقش میانجی باور خودکارآمدی در ارتباط حمایت اجتماعی با هر سه راهبرد مقابله با استرس حمایت می کنند.

کلیدواژه ها:

جوانان پسر ، حمایت اجتماعی ، راهبردهای مقابله با استرس ، استرس ، باور خودکارآمدی