اولویت بندی موانع رویکرد سازنده گرایی در فرایند تدریس معلمان

پژوهش حاضر با هدف اولویت بندی موانع رویکرد سازنده گرایی در فرایند تدریس معلمان ناحیه ۴ آموزش وپرورش انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، در بخش کمی انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل ۶۸۹ نفر از معلمان ناحیه ۴ آموزش وپرورش بود که از میان آنان ۲۴۸ نفر با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه محقق ساخته موانع به کارگیری رویکرد سازنده گرایی بود. داده های گردآوری شده با استفاده از شاخص های آمار توصیفی و آزمون های تی تک نمونه ای و فریدمن مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفتند. یافته های پژوهش نشان داد که موانع آموزشی-ساختاری و فناوری آموزشی از مهم ترین موانع به کارگیری رویکرد سازنده گرایی در فرایند تدریس معلمان بودند و در مقایسه با سایر موانع، اولویت بالاتری داشتند. همچنین، نتایج بیانگر آن بود که محدودیت های موجود در ساختار آموزشی، امکانات و زیرساخت های فناوری و شرایط اجرای فرایند تدریس، از عوامل مهم در دشواری به کارگیری موثر رویکرد سازنده گرایی هستند. بر اساس یافته های پژوهش، رفع موانع آموزشی-ساختاری و تقویت زیرساخت ها و امکانات فناوری آموزشی می تواند زمینه مناسب تری برای به کارگیری رویکرد سازنده گرایی در فرایند تدریس معلمان فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

سازنده گرایی ، موانع تدریس ، معلمان ، یادگیری فعال ، آموزش وپرورش