تجارب تروماتیک و افکار خودکشی در بزرگسالان: مرور سیستماتیک شواهد بالینی

تجارب تروماتیک، به ویژه بدرفتاری و غفلت در دوران کودکی، از عوامل مهم مرتبط با آسیب پذیری روان شناختی در بزرگسالی محسوب می شوند و شواهد پژوهشی ارتباط آن ها را با افکار و رفتارهای خودکشی نشان داده اند. هدف پژوهش حاضر، مرور و یکپارچه سازی شواهد بالینی درباره رابطه میان تجارب تروماتیک و افکار خودکشی در بزرگسالان، شناسایی مسیرهای روان شناختی مرتبط و بررسی عوامل محافظتی بود. این مطالعه با رویکرد مرور سیستماتیک و بر اساس اصول گزارش دهی PRISMA ۲۰۲۰ انجام شد و یافته ها با استفاده از سنتز روایی یکپارچه شدند. شواهد نشان می دهند که انواع مختلف بدرفتاری دوران کودکی و تجارب نامطلوب اولیه زندگی با افزایش آسیب پذیری نسبت به افکار و رفتارهای خودکشی در بزرگسالی همراه هستند. این ارتباط با عواملی مانند دشواری تنظیم هیجان، افسردگی، پریشانی روان شناختی، احساس ناتوانی و طرد اجتماعی ادراک شده مرتبط است. در مقابل، حمایت اجتماعی، روابط ایمن، اشتغال و برخی منابع سازگارانه می توانند در کاهش آسیب پذیری نقش داشته باشند. با توجه به تفاوت در نوع تروما، ویژگی های نمونه، طراحی پژوهش و شیوه اندازه گیری متغیرها، یافته ها از یک رابطه ساده و قطعی حمایت نمی کنند. بر این اساس، می توان تروما را زمینه ای برای افزایش آسیب پذیری دانست که در تعامل با عوامل هیجانی، شناختی، بین فردی و اجتماعی بر پیامدهای روان شناختی اثر می گذارد. این یافته ها بر ضرورت ارزیابی چندبعدی افراد دارای سابقه تروما و توجه هم زمان به عوامل خطر و محافظتی تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

تروما ، افکار خودکشی ، تجارب نامطلوب دوران کودکی ، تنظیم هیجان ، حمایت اجتماعی