اثربخشی زوج درمانی هیجان مدار بر تمایزیافتگی خود و نگرشهای ناکارآمد در زوجین دارای دلزدگی و تعارضات زناشویی

هدف از پژوهش حاضر بررسی مقایسه اثربخشی زوج درمانی هیجان مدار بر تمایزیافتگی و نگرش های ناکارآمد در زوجین دارای دلزدگی و تعارضات زناشویی بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون – پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل زوجین مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر رشت در سال ۱۴۰۴ بودند که بر اساس ملاک دلزدگی و تعارضات زناشویی انتخاب شدند. در مرحله اول با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند تعداد ۳۰ نفر انتخاب و سپس به شیوه تصادفی در گروه آزمایش (۱۵ نفر) و گروه کنترل (۱۵ نفر) جایگزین شدند. از مقیاس دلزدگی زناشویی پانیز و نانز (CBM)(۲۰۰۳)، تعارضات زناشویی ثنایی ذاکر و براتی (MCQ) (۱۳۸۷)، تمایزیافتگی خود اسکورن و فریدلندر (DSI)(۱۹۹۸)، و نگرش های ناکارآمد وایزمن و بک (DAS-۲۶)(۱۹۷۸) به منظور گردآوری اطلاعات استفاده شد. تجزیه و تحلیل اطلاعات به دست آمده در اجرای پرسشنامه از طریق نرم افزار SPSS در دو بخش توصیفی و استنباطی انجام پذیرفت. یافته ها حاکی از اثربخشی معنادار زوج درمانی هیجان مدار بر بهبود تمایزیافتگی و کاهش نگرش های ناکارآمد در زوجین دارای دلزدگی و تعارضات زناشویی بود (۰۰۱/۰ P <). بر اساس نتایج پژوهش حاضر، می توان گفت مشاوران و درمانگران می توانند از زوج درمانی هیجان مدار در کنار سایر روش های درمانی جهت بهبود تمایزیافتگی و نگرش های ناکارآمد زوجین دارای دلزدگی و تعارضات زناشویی بهره ببرند.

کلیدواژه ها:

زوج درمانی هیجان مدار ، تمایزیافتگی خود ، نگرش های ناکارآمد ، دلزدگی زناشویی ، تعارضات زناشویی