مروری روان شناختی بر اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) در بستر جنگ

جنگ یکی از پیچیده ترین و گسترده ترین زمینه های بروز اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) است که با تهدید مکرر جان، شبکه های حمایتی و خشونت، فقدان، آوارگی، فروپاشی شبکه های حمایتی و اختلال در احساس امنیت و معنا همراه می شود. مقاله حاضر با رویکردی مروری، به بررسی ابعاد روان شناختی، نوروبیولوژیک، وجودی و اجتماعی PTSD در بستر جنگ می پردازد. یافته های مرور نشان می دهد که مواجهه مزمن با تهدید می تواند از طریق اختلال در محور HPA، افزایش بار آلوستاتیک، بیش فعالی آمیگدال و اختلال در کارکرد هیپوکامپ، تداوم علائم پس از سانحه را تسهیل کند. همچنین، جنگ با فروپاشی باورهای بنیادین درباره امنیت، اعتماد، عدالت و ارزشمندی خود همراه است و در بسیاری از بازماندگان به آسیب اخلاقی، بحران معنا، گناه، شرم، سوگ پیچیده و تعارض های معنوی منجر می شود. در مقابل، حمایت اجتماعی، انسجام خانوادگی، منابع دینی و فرهنگی، احساس تعلق و دسترسی به خدمات سلامت روان، از عوامل محافظت کننده مهم در برابر مزمن شدن PTSD به شمار می روند. شواهد موجود از اثربخشی درمان های شناختی رفتاری، مواجهه طولانی مدت، درمان پردازش شناختی، EMDR و ACT حمایت می کنند؛ بااین حال، پیچیدگی تروماهای جنگی ضرورت استفاده از مداخلات مرحله محور، چندسطحی، جامعه محور و حساس به فرهنگ را برجسته می سازد. در مجموع، PTSD جنگی باید به عنوان پدیده ای چندلایه و زمینه مند فهم شود که درمان آن، افزون بر کاهش نشانه ها، مستلزم ترمیم معنا، هویت اخلاقی، روابط و عملکرد اجتماعی است.

کلیدواژه ها:

اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) ، جنگ ، آسیب اخلاقی ، حمایت اجتماعی ، تاب آوری