نقش راهبردهای یادگیری خودتنظیمی در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره متوسطه اول: یک مطالعه مروری

پیشرفت تحصیلی دانش آموزان از مهم ترین شاخص های ارزیابی کیفیت و اثربخشی نظام های آموزشی به شمار می رود و تحت تاثیر مجموعه ای از عوامل فردی، شناختی، انگیزشی و محیطی قرار دارد. در این میان، یادگیری خودتنظیمی به عنوان فرایندی فعال و هدفمند، نقش مهمی در نحوه برنامه ریزی، نظارت و ارزیابی دانش آموزان از فرایند یادگیری خود ایفا می کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش راهبردهای یادگیری خودتنظیمی در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره متوسطه اول انجام شده است. فرض اصلی پژوهش بر این مبنا استوار است که بهره گیری موثر از راهبردهای شناختی، فراشناختی، انگیزشی و مدیریت منابع می تواند با افزایش مشارکت فعال دانش آموزان در فرایند یادگیری، به بهبود عملکرد و پیشرفت تحصیلی آنان منجر شود. همچنین فرض می شود مولفه هایی نظیر هدف گذاری، برنامه ریزی، خودنظارتی، مدیریت زمان و خودارزیابی از عوامل موثر در ارتقای کیفیت یادگیری دانش آموزان باشند. روش پژوهش حاضر مروری و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و اسنادی است. بدین منظور، یافته های پژوهش های مرتبط، مقالات علمی، کتاب ها و منابع معتبر داخلی و خارجی در حوزه یادگیری خودتنظیمی و پیشرفت تحصیلی گردآوری، بررسی، مقایسه و تحلیل شده اند. جمع بندی یافته های مطالعات مورد بررسی نشان می دهد که به کارگیری راهبردهای یادگیری خودتنظیمی با افزایش انگیزش، مسئولیت پذیری در یادگیری، مدیریت موثر زمان، کنترل فرایند یادگیری و بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان ارتباط دارد. بر این اساس، آموزش و تقویت راهبردهای خودتنظیمی در دوره متوسطه اول می تواند به عنوان یکی از رویکردهای موثر در ارتقای پیشرفت تحصیلی مورد توجه معلمان، برنامه ریزان آموزشی و خانواده ها قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

یادگیری خودتنظیمی ، راهبردهای یادگیری ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان ، دوره متوسطه اول