نقش فضای مجازی در آموزش دانش آموزان ابتدایی

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش و اثربخشی فضای مجازی در فرآیند آموزش دانش آموزان مقطع ابتدایی، با تمرکز بر مهارت های شناختی و انگیزه یادگیری انجام شد. روش شناسی: این مطالعه با استفاده از روش ترکیبی (Mixed-Methods) شامل رویکرد کمی و کیفی طراحی گردید. داده ها از طریق توزیع پرسشنامه های لیکرت میان دانش آموزان و انجام مصاحبه های نیمه ساختاریافته با معلمان و والدین گردآوری شد. برای تحلیل داده های کمی از آزمون های استنباطی (t-test و ANOVA) در نرم افزار SPSS و برای تحلیل تماتیک داده های کیفی از نرم افزار NVivo استفاده شد. یافته ها: نتایج پژوهش نشان داد که استفاده هدفمند از ابزارهای دیجیتال و پلتفرم های آموزشی، تاثیر معناداری بر افزایش خودراهبری یادگیری و بهبود مهارت های حل مسئله در کودکان دارد. همچنین یافته های کیفی حاکی از آن بود که محیط های مجازی تعاملات اجتماعی-عاطفی مثبت را تقویت کرده و اضطراب یادگیری را کاهش می دهند. علاوه بر این، نقش تعدیل گر سواد دیجیتال والدین به عنوان یک عامل کلیدی در مدیریت اثرات مثبت و منفی تکنولوژی بر پیشرفت تحصیلی شناسایی شد. نتیجه گیری: این مطالعه نتیجه می گیرد که فضای مجازی اگر در قالب ساختارهای آموزشی سازمان یافته و تحت نظارت قرار گیرد، می تواند به عنوان یک کاتالیزور برای تحول در آموزش ابتدایی عمل کند. لذا پیشنهاد می شود با ادغام سواد رسانه ای در برنامه های درسی و تقویت مهارت های نظارتی والدین، از پتانسیل های این فضا برای بهبود کیفیت آموزش بهره برداری شود.

کلیدواژه ها:

فضای مجازی ، آموزش ابتدایی ، یادگیری دیجیتال ، سواد رسانه ای ، انگیزه یادگیری ، تکنولوژی آموزشی