بررسی میزان اثر بخشی تدریس به روش مشارکتی و همیاری بر خلاقیت و سبک های تفکر دانش آموزان متوسطه دوم ناحیه ۶ استان اصفهان

هدف پژوهش حاضر بررسی میزان اثربخشی تدریس به روش مشارکتی و همیاری بر خلاقیت و سبک های تفکر دانش آموزان دوره متوسطه دوم ناحیه ۶ استان اصفهان بود. این پژوهش از نظر روش، شبه آزمایشی و با طرح پیش آزمون پس آزمون همراه با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دوره متوسطه دوم ناحیه ۶ استان اصفهان در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ بود. نمونه پژوهش شامل ۴۵ دانش آموز پایه یازدهم از یک دبیرستان دخترانه دولتی بود که با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. گروه آزمایش به مدت شش جلسه تحت آموزش به روش مشارکتی و همیاری قرار گرفت و گروه کنترل آموزش معمول خود را به روش سنتی دریافت کرد. داده ها با استفاده از پرسشنامه خلاقیت تورنس و پرسشنامه سبک های تفکر استرنبرگ و واگنر گردآوری و با بهره گیری از آمار توصیفی، تحلیل کوواریانس و تحلیل کوواریانس چندمتغیری در نرم افزار SPSS تحلیل شدند. نتایج نشان داد بین گروه آزمایش و کنترل در ترکیب خلاقیت و سبک های تفکر تفاوت معناداری وجود دارد. همچنین اثر مداخله بر خلاقیت معنادار و به نفع گروه آزمایش بود. در میان سبک های تفکر نیز اثر تدریس مشارکتی و همیاری بر سبک های قانون گذارانه، قضایی، الیگارشی، آنارشی و آزادمنشانه معنادار گزارش شد، اما بر سبک های اجرایی، مونارشی، سلسله مراتبی، کلی، جزئی، درونی، بیرونی و محافظه کارانه اثر معناداری نداشت. بر اساس یافته ها، می توان نتیجه گرفت که روش تدریس مشارکتی و همیاری در ارتقای خلاقیت و برخی سبک های تفکر دانش آموزان دوره متوسطه دوم موثر است.

کلیدواژه ها:

تدریس مشارکتی ، تدریس همیاری ، خلاقیت ، سبک های تفکر ، دانش آموزان دوره متوسطه دوم