مدل سازی منحنی رشد نهفته تغییرات رضایت زناشویی پس از ایماگوتراپی: شناسایی پیش بینی کنندگان شیب بهبود در مادران کودکان معلول ذهنی

هدف: هدف این پژوهش مدل سازی مسیر تغییرات زناشویی پس از ایماگوتراپی و شناسایی پیش بینی کننده های شیب بهبود در مادران دارای فرزند معلول ذهنی(intellectual disability) بود. روش: این پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون-پیگیری انجام شد. ۳۰ مادر به روش هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش ۸ جلسه ایماگوتراپی دریافت کرد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه رضایت زناشویی لارسون(lssq) (لارسون، ۱۹۹۸)، مقیاس همبستگی خانواده(fcs) (اپشتاین و همکاران، ۱۹۸۳)، مقیاس تجدیدنظرشده کیفیت زناشویی(rdas) (باسبی و همکاران، ۱۹۹۵) بود. داده ها با مدل سازی منحنی رشد نهفته(lgm) در نرم افزار mplus تحلیل شد. یافته ها: در رضایت زناشویی، مدل از برازش عالی برخوردار بود: 𝑐𝑓𝑖=۰.۹۹، 𝑟𝑚𝑠𝑒𝑎=۰.۰۰۰و 𝑠𝑟𝑚𝑟=۰.۰۴۲. میانگین شیب (۲.۵۸، 𝑝=۰.۰۰۲) و واریانس شیب (۱۲.۷۴، 𝑝=۰.۰۰۵) معنادار بود. همبستگی عرض از مبدا و شیب نیز منفی و معنادار بود (𝑟=−۰.۳۸، 𝑝=۰.۰۰۷). در مدل شرطی، گروه (𝛽=۳.۸۴، 𝑝<۰.۰۰۱) و حمایت اجتماعی (𝛽=۰.۲۸، 𝑝=۰.۰۱۱) اثر مثبت و شدت معلولیت فرزند (𝛽=−۰.۳۲، 𝑝=۰.۰۰۸) اثر منفی معنادار بر شیب بهبود داشتند. سن، مدت ازدواج و تحصیلات معنادار نبودند. در همبستگی خانواده و کیفیت زناشویی نیز میانگین شیب معنادار بود (𝑝<۰.۰۱). نتیجه گیری: ایماگوتراپی موجب بهبود معنادار مولفه های زناشویی شد، اما سرعت این بهبود از شدت معلولیت فرزند و حمایت اجتماعی تاثیر می پذیرد؛ بنابراین توجه به این عوامل در مداخلات خانواده محور ضروری است.

کلیدواژه ها:

ایماگوتراپی ، مدل سازی منحنی رشد نهفته ، رضایت زناشویی ، همبستگی خانواده ، کیفیت زندگی زناشویی ، معلولیت ذهنی