احیای روستاهای کوهستانی ژاپن برای بازیابی پایداری مبتنی بر مدل پنج محرک گردش پذیری (مطالعه موردی جامعه روستایی کامانوما)

روستاهای کوهستانی ژاپن با شالیزارهای پله ای که پیش تر بر پایه گردش منابع و نظام های خودکفا پایدار مانده بودند، از دوره پس از جنگ تا امروز، در پی کاهش جمعیت، دگرگونی های بزرگی را تجربه کرده اند که منجر به ازدست رفتن پایداری آن ها شده است. بنابراین، هدف این پژوهش تبیین این است که جوامع کوهستانی در ژاپن چگونه می توانند ازطریق احیای روستایی و فعال سازی کشاورزی منبع محور مبتنی بر گردش منابع، پایداری خود را بازیابی کنند. بدین منظور، در این پژوهش از چارچوب تحلیلی «پنج محرک گردش پذیری» برای بررسی ویژگی ها و زمینه های خاص محرک های چرخه ای در جامعه روستایی کامانوما (Kamanuma) به عنوان مطالعه موردی استفاده شد. داده ها ازطریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با کشاورزان گردآوری و با روش تحلیل تماتیک (Thematic analysis) بررسی شدند. نتایج نشان داد که در حوزه محرک منابع طبیعی، کشاورزی منبع محور «Tensui» (آبیاری با آب باران)، همراه با استفاده مجدد از کاه برنج و تولید زغال، به عنوان پایه این مدل چرخه ای شناسایی شده است. مواد غذایی محلی مانند برنج و محصولات فرآوری شده در درون جامعه گردش می یابتد و نظامی خودکفا را برای ساکنان محلی و همچنین بازدیدکنندگان از بیرون شکل می دهند. یک شبکه محلی، تبادل دانش و مهارت های کشاورزی میان ساکنان را ممکن می سازد، همکاری در امور روستا را تسهیل می کند و موجب گردش شیوه های سنتی در داخل و خارج از روستا می شود. مهم تر از همه، پایداری کامانوما به تامین نیروی انسانی کافی برای حفظ کشاورزی پلکانی وابسته است. چون کشاورزی به تنهایی از نظر اقتصادی کافی نیست، تداوم تبادلات شهری-روستایی برای تامین نیروی کار و حمایت ضروری است تا گردش منابع محلی و پایداری کلی روستا حفظ شود. بر این اساس، ایجاد تعادل میان تبادلات شهری-روستایی و سایر محرک ها برای عملکرد کامانوما به عنوان یک کل ضروری است و به تداوم تعاملات میان انسان و منظر کمک می کند؛ تعاملی که نقشی اساسی در حفظ منظر دارد.

کلیدواژه ها:

پنج محرک گردش پذیری ، مناظر پلکانی ، پایداری ، روستاهای کوهستانی