بررسی مردم نگارانه تجربه زیسته زنا ن زائر مورد مطالعه: زنان زائر در زیارتگاه حضرت عبدالعظیم(ع)

زیارت یکی از مهم ترین شیوه های هویت دهی شیعه در طول تاریخ اسلام است. این سنت، محل رجوع عامه مردم و از هر قشری قرار دارد. زنان زائر یکی از اقشار جامعه هستند که با داشتن ابعاد متفاوت سیستم بیولوژیک بدنی، روانی و آموزه های متمایز تربیتی و محیطی، می توانند تجربه زیسته مخصوص به خود را داشته باشند. این پژوهش به دنبال مطالعه مردم نگارانه زیارت زنان (به صورت موردی، زنان زائر زیارتگاه حضرت عبدالعظیم (ع)) است. برای تحلیل یافته ها در این تجربه زیسته، از نظرات پیتر برگر، به عنوان یکی از مهم ترین جامعه شناسان دین در عصر مدرنیته، بهره برده شده است. سکولاریسم، آگاهی های متنوع، افول و صعود دین داری و... ازجمله مفاهیم نظرات برگر هستند که مورد تاکید قرار گرفته است. داده های لازم به روش مردم نگاری و با ابزار مشاهده، مشاهده مشارکتی، مصاحبه، بررسی اسنادی و... جمع آوری شده است. یافته ها حاکی از آن است که تجربه زیسته زنان زائر مبتنی بر ساخت جهانی مقدس، در زیارتگاه شکل می گیرد. در این تجربه، برای زندگی معنایابی می شود و با هنجاردهی به جریانات روزمره، از آنومی دنیای متکثرشده مدرن رهایی می بخشد. حضور پررنگ عواطف و احساسات زنانه در کنار عقلانیت، تفاوت های بیولوژیک بدن، انگاره و تصوری که از جنسیت زن در جامعه وجود دارد، بر شیوه رفتار و کنش های زنان زائر در مراحل مختلف زیارت تاثیرگذار است. همچنین لزوم پوشیدگی بیشتر و دوری از نمایش جذابیت های ظاهری در کنار تداوم بخشی امید، دستاویزی برای رسیدن به حوائج مادی و معنوی و... را می توان ازجمله شاخصه های تجربه قدسی زنان در زیارتگاه دانست.

کلیدواژه ها:

مردم نگاری ، تجربه زیسته ، زنان زائر ، زیارتگاه حضرت عبدالعظیم(ع) ، امر قدسی ، پیتر برگر