مقایسه پدیدارشناسی هایدگر با تفسیر وی از ἐπαγωγῆς نزد ارسطو

هایدگر با طرح ادعای انحراف تفکر متافیزیکی غرب و در تقابل با سنت علم گرایی رایج در روزگار خویش، کوشید با احیای تفکر یونانی، معانی اصطلاحات فلسفی را از حالت تصلب پیشین خارج کند، انسان معاصر را با هستی شناسی یونانی آشنا سازد و فلسفه را به عنوان معرفتی غیرعلمی و بنیادین مطرح نماید. او در این مسیر، اصطلاحات گوناگون یونانی را از دوران پیشاسقراطیان تا افلاطون و ارسطو تفسیر کرده است. ازجمله این اصطلاحات، واژه ἐπαγωγῆς است که هایدگر آن را تنها روشی برای استدلال استقرایی نمی داند، بلکه پیش از هر چیز، آن را نحوه ای از مواجهه انسان با جهان و شیوه ای خاص از حالت آگاهی می پندارد. مقاله پیش رو به این پرسش می پردازد که با توجه به نگاه هایدگر به  ἐπαγωγῆς، آیا می توان این روش را شالوده و بنیان پدیدارشناسی هرمنوتیکی به شمار آورد؟ ازآنجاکه پدیدارشناسی، روشی معطوف کننده است که دازاین را در موقعیتی گشوده نسبت به هستی قرار می دهد، پدیدارشناس، به جای هرگونه حکم پیشینی، باید به خود شیء مجال دهد تا چنان که هست، خود را به ظهور و بروز رساند. هایدگر نیز در تعابیری نزدیک به این رویکرد، ἐπαγωγῆς  را روشی می داند که انسان را به سوی شیء رهنمون می شود تا بر اساس آن، به تاسیس، یعنی فهم یا تعین بخشی، دست یابد. ازاین رو هم  ἐπαγωγῆς و هم پدیدارشناسی در اندیشه هایدگر، سرشتی دووجهی دارند که یک سوی آن انسان یا دازاین و سوی دیگر آن، شیء قرار دارد. البته، مهم ترین ویژگی هر دو روش، معطوف بودن به جهان است. افزون بر این، هر دو روش زمینه ای فراهم می آورند تا انسان یا دازاین به موقعیت اصیل خویش، یعنی برون ایستایی (اگزیستانس)، دست یابد.

کلیدواژه ها:

ἐπαγωγῆς ، پدیدارشناسی ، هستی شناسی ، هرمنوتیک ، استقرا ، ارسطو ، هایدگر