تحلیل و آسیب شناسی پارک های معاصر از منظر فقهی و اخلاقی (مورد پژوهی: پارک های معاصر تبریز)

امروزه جهان با مشکلات زیست محیطی و کمبود فضای سبز مواجه می باشد. در ایران نیز فضاهای سبز و پارک های ساخته شده با فرهنگ و اقلیم این سرزمین متناسب نمی باشد و از اصول اولیه باغ سازی فاصله گرفته است. امروزه در تمامی مقیاس ها با کمبود فضای سبز و طراحی و ساخت غیر اصولی، نا هماهنگ با اقلیم و فرهنگ جامعه مواجه می باشیم به این جهت لازم می باشد با بررسی اصول فقهی و اخلاقی مرتبط با موضوع تحقیق به بررسی و شناسایی آسیب های موجود پرداخته شود. هدف پژوهش تبیین و آسیب شناسی جایگاه طبیعت در معماری پارک های معاصر می باشد و به سوال های معیارهای موثر از منظر فقه در طراحی پارک های معاصر چیست؟ و اصول اخلاقی تاثیر گذار در طراحی فضاهای سبز کدام اند؟ به روش توصیفی تحلیلی پاسخ داده خواهد شد. شیوه جمع آوری اطلاعات کتابخانه ای و پیمایشی می باشد. در راستای پاسخ به سوال پژوهش اصول فقهی که بررسی شده اند قاعده نفی سبیل، حلال و حرام، لاضرر، اتلاف و اهم و مهم و اصول اخلاقی خدا محوری، معنویت، عدالت، کرامت انسانی، قناعت و ساده زیستی، احترام به طبیعت، خانواده محوری و نشاط و شادی حقیقی می باشند. با توجه به پارک های معاصر در شهر تبریز می توان اذعان داشت که هیچ کدام از پارک های معاصر در انطباق با قواعد فقهی و اصول اخلاقی مطرح شده نیستند. با توجه به اینکه فضاهای مسکونی معاصر مانند خانه های سنتی با فضای سبز ارتباط ندارد دسترسی واحدهای آپارتمانی به پارک ها و بوستان ها اهمیت زیادی پیدا می کند. که می توان طراحی و ساخت فضاهای سبز را با توجه به احکام اسلامی انجام داد. به عبارت دیگر کاربری فضای سبز می تواند تحت تاثیر قواعد فقهی و اخلاقی شکل گیرد، توجه به اصول باغسازی ایران، استفاده از طبیعت بکر و افزایش عملکرد و... مواردی هستند که می توانند در ارتقای بهبود فضاهای سبز نقش موثری داشته باشند.

کلیدواژه ها:

Nature ، Park ، Contemporary Architecture ، Civil Jurisprudence ، Ethical Principles ، طبیعت ، پارک ، معماری معاصر ، فقه تمدنی ، اصول اخلاقی