اثر منابع فیبر غیرعلوفه ای در جیره استارتر بر عملکرد، تخمیر شکمبه ای و فراسنجه های خونی گوساله های ماده هلشتاین

این پژوهش با هدف بررسی اثر منابع مختلف فیبر غیرعلوفه ای در جیره استارتر بر عملکرد رشد، تخمیر شکمبه ای و فراسنجه های خونی گوساله های ماده نژاد هلشتاین انجام شد. تعداد ۲۴ راس گوساله ماده هلشتاین با میانگین وزن اولیه ۲ ± ۳۷ کیلوگرم، در قالب یک طرح کاملا تصادفی با سه تیمار و هشت تکرار به مدت ۹۰ روز مورد مطالعه قرار گرفتند. تیمارهای آزمایشی شامل: ۱- استارتر برپایه دانه جو (Hordeum vulgare L) (شاهد)، ۲- جیره حاوی ۱۵ درصد سبوس گندم (Triticum aestivum L) به عنوان جایگزین دانه جو و ۳- جیره حاوی ۵/۱۳ درصد تفاله خشک چغندرقند (Beta vulgaris L) به عنوان جایگزین دانه جو بودند. نتایج نشان داد که استفاده از سبوس گندم در مقایسه با تفاله چغندرقند موجب افزایش معنی دار مصرف خوراک پس از شیرگیری (به ترتیب ۸۹/۲ در برابر ۴۲/۲ کیلوگرم در روز)، افزایش وزن روزانه پس از شیرگیری (به ترتیب ۱۰/۱ در برابر ۸۸/۰ کیلوگرم در روز) و افزایش وزن کل دوره آزمایش (به ترتیب ۷۲/۰ در برابر ۶۳/۰ کیلوگرم در روز) گردید (۰۵/۰>P). تفاله چغندرقند سبب کاهش معنی دار وزن نهایی (۳۷/۹۴ کیلوگرم) در مقایسه با جیره استارتر حاوی جو (شاهد با میانگین ۵۹/۱۰۵ کیلوگرم) گردید (۰۵/۰>P). گوساله های دریافت کننده سبوس گندم دارای pH شکمبه ای بالاتر (۹۵/۶ در برابر شاهد ۴۳/۶) و غلظت تری گلیسیرید پلاسما پایین­تر (۲۵/۲۴ در برابر شاهد ۳۳/۲۹ میلی گرم در دسی لیتر) بودند. این تیمار همچنین منجر به سطوح پایین تری از لیپوپروتئین با چگالی بسیار پایین نسبت به شاهد شد (۰۵/۰>P). در مجموع، جایگزینی جو با سبوس گندم در جیره استارتر، نه تنها باعث بهبود عملکرد در دوره پس از شیرگیری گردید، بلکه اثرات مثبتی بر پروفایل متابولیکی (افزایش pH شکمبه و کاهش تری گلیسیرید و لیپوپروتئین با چگالی بسیار پایین (VLDL) داشت، لذا این منبع فیبر غیرعلوفه ای برای این گروه از دام ها توصیه می گردد.

کلیدواژه ها:

استارتر ، تفاله چغندرقند ، سبوس گندم ، گوساله های شیری ، مایع شکمبه