اثر تزریق سطوح مختلف ویتامین B کمپلکس پیش از جفت گیری بر عملکرد تولیدمثلی میش های افشاری

مطالعه حاضر با هدف بررسی اثر تزریق سطوح مختلف محلول حاوی ویتامین های B کمپلکس (۱۰ میلی گرم تیامین، ۴ میلی گرم ریبوفلاوین، ۴ میلی گرم پیریدوکسین، ۱۰ میلی گرم کوبالامین، ۵۰ میلی گرم نیاسین آمید و ۵ میلی گرم دکسپانتنول) در پیش از جفت گیری بر نمره وضعیت بدنی، غلظت ویتامین B۱۲، فراسنجه های پلاسما (گلوکز، کلسترول کل، نیتروژن اورهای، پروتئین کل و ویتامین B۱۲) و عملکرد تولید مثلی میش های افشاری انجام شد. یک ماه قبل از شروع فعالیت های تولید مثلی، تعداد ۷۵ راس میش بالغ افشاری براساس سن (دو تا سه سال) و نمره وضعیت بدنی (میانگین ۲۵/۳) به سه گروه ۲۵ راسی تقسیم و به طور تصادفی به تیمارهای آزمایشی اختصاص داده شدند. تیمارهای آزمایشی شامل ۱- میش های گروه شاهد (بدون تزریق ویتامین B کمپلکس)، ۲- میش های دریافت کننده پنج میلی لیتر محلول ویتامین B کمپلکس ۳- میش های دریافت کننده ۱۰ میلی لیتر محلول ویتامین B کمپلکس بودند. محلول حاوی ویتامین B کمپلکس در زمان شروع آزمایش، هفت روز بعد و روز خروج اسفنج به صورت زیرجلدی به میش ها تزریق شد. هم زمان سازی فحلی میش ها با کارگزاری اسفنج های حاوی پروژسترون درون واژن به مدت ۱۲ روز و سپس ۵/۲ میلی لیتر وتارولین، با نام ژنریک آلارلین (لولیبرین- آ) در روز خروج اسفنج صورت گرفت. نمونه های خون در شروع آزمایش و در روزهای خروج اسفنج و فحلی از سیاهرگ وداج میش ها جمع آوری شد. نتایج نشان داد که غلظت ویتامین B۱۲ در روز فحلی در گروه ۱۰ میلی لیتری به طور معنی داری بیشتر بود (P<۰.۰۵). میش های دریافت کننده ۱۰ میلی لیتر محلول حاوی ویتامین های B کمپلکس دارای نرخ باروری و نرخ بره زایی بیشتری در مقایسه با دیگر گروه ها بودند. به طورکلی، تزریق ۱۰ میلی لیتر محلول حاوی ویتامین های B کمپلکس در پیش از جفت گیری باعث بهبود عملکرد تولید مثلی میش های افشاری شد.مطالعه حاضر با هدف بررسی اثر تزریق سطوح مختلف محلول حاوی ویتامین های B کمپلکس (۱۰ میلی گرم تیامین، ۴ میلی گرم ریبوفلاوین، ۴ میلی گرم پیریدوکسین، ۱۰ میلی گرم کوبالامین، ۵۰ میلی گرم نیاسین آمید و ۵ میلی گرم دکسپانتنول) در پیش از جفت گیری بر نمره وضعیت بدنی، غلظت ویتامین B۱۲، فراسنجه های پلاسما (گلوکز، کلسترول کل، نیتروژن اورهای، پروتئین کل و ویتامین B۱۲) و عملکرد تولید مثلی میش های افشاری انجام شد. یک ماه قبل از شروع فعالیت های تولید مثلی، تعداد ۷۵ راس میش بالغ افشاری براساس سن (دو تا سه سال) و نمره وضعیت بدنی (میانگین ۲۵/۳) به سه گروه ۲۵ راسی تقسیم و به طور تصادفی به تیمارهای آزمایشی اختصاص داده شدند. تیمارهای آزمایشی شامل ۱- میش های گروه شاهد (بدون تزریق ویتامین B کمپلکس)، ۲- میش های دریافت کننده پنج میلی لیتر محلول ویتامین B کمپلکس ۳- میش های دریافت کننده ۱۰ میلی لیتر محلول ویتامین B کمپلکس بودند. محلول حاوی ویتامین B کمپلکس در زمان شروع آزمایش، هفت روز بعد و روز خروج اسفنج به صورت زیرجلدی به میش ها تزریق شد. هم زمان سازی فحلی میش ها با کارگزاری اسفنج های حاوی پروژسترون درون واژن به مدت ۱۲ روز و سپس ۵/۲ میلی لیتر وتارولین، با نام ژنریک آلارلین (لولیبرین- آ) در روز خروج اسفنج صورت گرفت. نمونه های خون در شروع آزمایش و در روزهای خروج اسفنج و فحلی از سیاهرگ وداج میش ها جمع آوری شد. نتایج نشان داد که غلظت ویتامین B۱۲ در روز فحلی در گروه ۱۰ میلی لیتری به طور معنی داری بیشتر بود (P<۰.۰۵). میش های دریافت کننده ۱۰ میلی لیتر محلول حاوی ویتامین های B کمپلکس دارای نرخ باروری و نرخ بره زایی بیشتری در مقایسه با دیگر گروه ها بودند. به طورکلی، تزریق ۱۰ میلی لیتر محلول حاوی ویتامین های B کمپلکس در پیش از جفت گیری باعث بهبود عملکرد تولید مثلی میش های افشاری شد.

کلیدواژه ها:

فحلی ، فراسنجه های پلاسما ، نرخ باروری ، ویتامین B۱۲