معمای کارآمدی در مدیریت تنوع های قومی (مقایسه هند و آلمان): نظریه ترکیبی، شاخص ها و ارزیابی

زمینه و هدف:  در چشم انداز سیاست جهانی معاصر، تنوع قومی و فرهنگی یک واقعیت پایدار و گریزناپذیر است که هم می تواند منبعی برای غنای فرهنگی باشد و هم برای ثبات سیاسی و یکپارچگی دولت ها چالشی جدی به وجود آورد. این مقاله با پیوند دادن رویکرد نهادگرایانه هوروویتز در مقابل رویکرد لیبرال-چندفرهنگی کیملیکا و رویکرد فرآیندمحور ویمر، یک چارچوب تبیینی ترکیبی برای توضیح موفقیت یا شکست فدرالیسم ارائه می دهد تا بتواند به این پرسش پاسخ دهد که نظام های فدرال در هند و آلمان تا چه حد و از طریق چه سازوکارهایی موفق به مدیریت کارآمد تنوع قومی و فرهنگی شده اند. روش و داده ها: این مقاله، از یک طرح مطالعه مقایسه ای-کیفی در قالب استراتژی مقایسه نظام های حداکثر متفاوت (هند و آلمان) استفاده می کند. این طرح همچنین شامل یک رویکرد ترکیب روش ها است. در حالی که تحلیل اصلی، کیفی و مبتنی بر تحلیل تاریخی-نهادی است، از داده های کمی برای عملیاتی سازی و سنجش متغیر وابسته (کارآمدی نظام فدرال) و برخی از جنبه های متغیرهای مستقل (فرم نهادی فدرالیسم و ظرفیت دولت-ملت سازی) استفاده می شود. یافته ها: یافته ها نشان می دهد که مدل تلفیقی آلمان به دلیل حمایت یک دولت رفاه قوی، در ادغام مهاجران نسبتا موفق است. فدرالیسم تطبیقی دموکراتیک هند نیز در مدیریت تنوع زبانی موفق بوده، اما در نابرابری های عمیقی در دسترسی به خدمات عمومی برای گروه های حاشیه ای ناموفق بوده است. بحث و نتیجه گیری: تحلیل ها نشان می دهند که شکل نهادی فدرالیسم به تنهایی یک پیش بینی کننده ضعیف برای کارآمدی است. در مقابل ظرفیت دولت-ملت سازی، به ویژه توانایی دولت در ارائه عادلانه کالاهای عمومی، متغیری تعیین کننده محسوب می شود. پیام اصلی: این مقاله نشان می دهد که در فقدان یا ضعف ظرفیت دولت در توزیع عادلانه کالاهای عمومی، ملت سازی و ایجاد اعتماد میان گروهی، تاسیس یک نظام فدرال نمی ­تواند به مدیریت بهتر تنوع ­های قومی و حل منازعات قومی منجر شود.

کلیدواژه ها:

آلمان ، دولت-ملت سازی ، فدرالیسم ، مدیریت تنوع های قومی ، هند