تاب آوری صنعت ورزش در دوران جنگ و پساجنگ با تاکید بر چالش های مدیریتی، اقتصادی و راهبردهای توسعه

صنعت ورزش به عنوان یکی از بخش های مهم اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جامعه، در شرایط جنگ و پساجنگ با چالش های متعددی مواجه می شود که می تواند تداوم فعالیت، ثبات اقتصادی و مسیر توسعه آن را تحت تاثیر قرار دهد. وقوع جنگ و بحران های ناشی از آن، از طریق کاهش منابع مالی و سرمایه گذاری، افزایش هزینه های عملیاتی، آسیب به زیرساخت های ورزشی، اختلال در برگزاری رویدادها و مسابقات کاهش تقاضا و مشارکت ورزشی، جابه جایی و مهاجرت نیروی انسانی متخصص و افزایش نااطمینانی اقتصادی، آسیب پذیری صنعت ورزش را افزایش می دهد. هدف از این مقاله، بررسی تاب آوری صنعت ورزش در دوران جنگ و پساجنگ با تاکید بر چالش های مدیریتی و اقتصادی و شناسایی راهبردهای موثر برای حفظ تداوم فعالیت، بازسازی و توسعه پایدار این صنعت است. این پژوهش از نوع مرور روایتی بوده و با بررسی و تحلیل منابع و مطالعات علمی مرتبط با تاب آوری، مدیریت بحران، اقتصاد ورزش، مدیریت سازمان های ورزشی و توسعه صنعت ورزش در شرایط جنگ و پساجنگ انجام شده است. مطالعات مرتبط بر اساس محورهای چالش های مدیریتی، پیامدهای اقتصادی، آسیب های زیرساختی، سرمایه انسانی، مدیریت بحران و راهبردهای بازسازی و توسعه مورد بررسی و مقایسه قرار گرفتند. یافته های پژوهش نشان می دهد که در دوران جنگ، ضعف برنامه ریزی برای شرایط بحرانی، دشواری تصمیم گیری در شرایط عدم اطمینان، محدودیت منابع مالی، کاهش درآمد سازمان های ورزشی، آسیب زیرساخت ها و اختلال در فعالیت کسب وکارهای ورزشی از مهم ترین عوامل کاهش تاب آوری صنعت ورزش محسوب می شوند. در دوره پساجنگ نیز چالش هایی مانند تامین منابع مورد نیاز برای بازسازی، بازگشت نیروی انسانی متخصص، احیای زیرساخت های ورزشی، جذب سرمایه گذاری و بازگرداندن اعتماد و مشارکت عمومی اهمیت بیشتری پیدا می کنند. همچنین، نتایج بررسی ها نشان می دهد که تنوع بخشی به منابع درآمدی، مدیریت بهینه هزینه ها، حمایت هدفمند دولت، افزایش مشارکت بخش خصوصی، استفاده از ظرفیت فناوری های دیجیتال، توسعه زیرساخت های مقاوم، حفظ و توانمندسازی سرمایه انسانی، برنامه ریزی سناریومحور و ایجاد شبکه همکاری میان دولت، بخش خصوصی و سازمان های ورزشی از مهم ترین راهبردهای تقویت تاب آوری صنعت ورزش هستند. در مجموع، تاب آوری صنعت ورزش در شرایط جنگ و پساجنگ نیازمند گذار از مدیریت واکنشی بحران به مدیریت پیش نگر، انعطاف پذیر و راهبردی است. اتخاذ سیاست های اقتصادی و مدیریتی مناسب، تقویت ظرفیت های سازمانی و مالی و تدوین برنامه های بازسازی و توسعه متناسب با شرایط پساجنگ می تواند ضمن کاهش آسیب پذیری صنعت ورزش در برابر بحران ها، زمینه تداوم فعالیت، بازگشت به مسیر رشد و دستیابی به توسعه پایدار این صنعت را فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، صنعت ورزش ، جنگ ، پساجنگ ، مدیریت بحران ، اقتصاد ورزش ، توسعه پایدار راهبردهای توسعه