پیش بینی گرایش به افکار خودکشی در دانشجویان بر اساس تمایز یافتگی خود، آشفتگی شناختی و امید به زندگی

پژوهش حاضر با هدف پیش بینی گرایش به افکار خودکشی در دانشجویان بر اساس تمایز یافتگی خود، آشفتگی شناختی و امید به زندگی انجام شد. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه اماری این پژوهش را کلیه دانشجویان دانشگاه ازاد اسلامی نایین که در سال تحصیلی در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ مشغول به تحصیل می باشند را تشکیل داد. تعداد ۳۴۰ نفر از دانشجویان با استفاده از جدول کوکران و به روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند و در پژوهش شرکت کردند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه افکار‎ ‎خودکشی‎ ‎ماخ‎ ‎(۱۹۷۹)، پرسشنامه تمایز یافتگی خود اسکورن و بورن (۱۹۷۹)، پرسشنامه آشفتگی روان شناختی کسلر (۲۰۰۳) و پرسشنامه امید به زندگی اشنایدر (۱۹۹۱) بود. جهت تحلیل داده ها از ضریب هبستگی پیرسون و رگرسیون چندمتغیره استفاده شد و داده ها توسط نرم افزار SPSS۲۲‎ تحلیل شدند. نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که از طریق تمایزیافتگی خود، آشفتگی شناختی و امید به زندگی می توان گرایش به افکار خودکشی دانشجویان را پیش بینی کرد(۰۱/۰p<‎، ۹۵۵/۳۵‎ ‎= (۳۳۶، ۳)F). همچنین نتایج نشان داد که بین تمایزیافتگی خود و امید به زندگی با گرایش به افکار خودکشی رابطه معکوس وجود دارد و آشفتگی شناختی با گرایش به افکار خودکشی رابطه مستقیم وجود دارد(۰۱/۰>p). براساس نتایج، تمایز یافتگی خود، آشفتگی شناختی و امید به زندگی نقش معناداری در تبیین گرایش به افکار خودکشی در میان دانشجویان دارند و می توانند بخش قابل توجهی از تغییرات این متغیر را پیش بینی کنند.

کلیدواژه ها:

گرایش به افکار خودکشی ، تمایز یافتگی خود ، آشفتگی شناختی ، امید به زندگی