نقش خودکارآمدی و حمایت اجتماعی ادراک شده در پیش بینی تاب آوری دانش آموزان دختر دوره دوم متوسطه

تاب آوری یکی از مفاهیم مهم در تبیین سازگاری افراد در مواجهه با دشواری ها و شرایط فشارزا است. شناسایی عوامل فردی و اجتماعی مرتبط با تاب آوری در دوره نوجوانی می تواند در طراحی برنامه های آموزشی و مشاوره ای موثر باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش خودکارآمدی و حمایت اجتماعی ادراک شده در پیش بینی تاب آوری دانش آموزان دختر دوره دوم متوسطه انجام شد. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دختر دوره دوم متوسطه ناحیه یک شهر رشت در سال تحصیلی ۱۴۰۵–۱۴۰۴ بود که از میان آنان ۱۵۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. داده ها با استفاده از مقیاس تاب آوری کانر و دیویدسون، مقیاس خودکارآمدی عمومی شرر و همکاران و مقیاس چندبعدی حمایت اجتماعی ادراک شده گردآوری شدند. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه به روش هم زمان تحلیل شدند. یافته ها نشان داد بین خودکارآمدی و تاب آوری رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (۰۰۱/۰p<‎ و ۵۶۱/۰=r). همچنین، بین حمایت اجتماعی ادراک شده و تاب آوری رابطه مثبت و معناداری مشاهده شد (۰۰۱/۰p<‎ و ۴۳۳/۰=r )‎.‎ نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد خودکارآمدی و حمایت اجتماعی ادراک شده در مجموع ۳۶/۱ درصد از واریانس تاب آوری را تبیین می کنند (R²=۰.۳۶۱‎، F(۲,۱۴۷)=۴۱.۴۸۲‎، ۰۰۱/۰p<‎). خودکارآمدی (۴۴۶/۰B=‎،۰۰۱/۰p<‎) و حمایت اجتماعی ادراک شده (۲۳۶/۰p=‎، ۰۰۱/۰p=‎) هر دو پیش بینی کننده مثبت و معنادار تاب آوری بودند؛ بااین حال، خودکارآمدی نقش قوی تری در پیش بینی تاب آوری داشت. یافته های پژوهش نشان می دهد در نمونه مورد بررسی، منابع فردی و اجتماعی مورد مطالعه هر دو با تاب آوری دانش آموزان ارتباط دارند.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، خودکارآمدی ، حمایت اجتماعی ادراک شده ، دانش آموزان دختر ، دوره دوم متوسطه