بررسی اثربخشی برنامه فرزندپروری مثبت والدین بر هوش اخلاقی و خودکنترلی ادراک شده در دانش آموزان مقطع ابتدائی شهر شهرکرد

پژوهش حاضر با هدف اثربخشی برنامه فرزندپروری مثبت والدین بر هوش اخلاقی و خودکنترلی ادراک شده در دانش آموزان مقطع ابتدائی شهر شهرکرد انجام گرفت. طرح پژوهشی از نوع شبه آزمایشی و پیش آزمون-پس آزمون با یک گروه می باشد. بدین ترتیب از کلیه دانش آموزان مقطع ابتدائی شهر شهرکرد که جامعه آماری می باشد، یک گروه آزمایش شامل ۱۲۰ نفر براساس معیارهای ورود و خروج انتخاب گردید. ابزارهای پژوهش در تحقیق حاضر پرسشنامه هوش اخلاقی بوربا(۱۳۹۷) و پرسشنامه خودکنترلی هامفری(۲۰۰۰) می باشد. پس از اجرای پیش آزمون، شرکت کنندگان در گروه آزمایش تحت مداخله برنامه فرزندپروری مثبت قرار گرفتند و پس از ارائه مداخله در ۱۱ جلسه ۶۰ دقیقه ای، پس آزمون مورد اجرا واقع گردید و داده ها در دو سطح آمار توصیفی و استنباطی مورد تجزیه و تحلیل با برنامه SPSS۲۶‎قرار گرفت. نتایج حاصل از تجزیه و تحلیل آماری نشان داد که برنامه فرزندپروری مثبت والدین بر هوش اخلاقی(۰.۸۶۹) و خودکنترلی ادراک شده(۰.۸۸) در دانش آموزان مقطع ابتدائی شهر شهرکرد معنادار بوده است‎ ‎و همچنین برنامه فرزندپروری مثبت بر مولفه های هوش اخلاقی شامل خویشتن داری(۰.۸۶)، همدلی(۰.۸۷)، وجدان(۰.۸۷)، بردباری(۰.۸۱) احترام(۰.۸۷) و عدالت(۰.۸۷) و بر مولفه های خودکنترلی شامل: خودکنترلی میان فردی(۰.۹۲)، خودکنترلی فردی(۰.۹۴) (به جزخودسنجی(۰.۰۰) )تاثیر معنادار داشته است(p<۰.۰۵).

کلیدواژه ها:

برنامه فرزندپروری مثبت ، هوش اخلاقی ، خودکنترلی ادراک شده ، دانش آموزان