تبیین گفتمان پایداری در قصاید ملک الشعرای بهار: تحلیل انتقادی گفتمان قدرت و پادقدرت

ملک الشعرای بهار، شاعر اندیشمند عصر مشروطه و پهلوی، با بهره گیری از تاریخ و اسطوره های ایران کهن، گفتمانی پویا و مقاومتی را در برابر دو جبهه ی استبداد داخلی و استعمار خارجی سامان داده است. این مقاله با روش تحلیل گفتمان انتقادی و رویکرد توصیفی-تحلیلی، به بررسی شیوه های بازنمایی پایداری در قصاید بهار می پردازد. پرسش اصلی آن است که بهار چگونه با برساخت گفتمان پایداری، به نقد ساختارهای قدرت و ایجاد پادگفتمان مقاومت پرداخته است؟ فرضیه بر این است که بهار با «تاریخ انگاری راهبردی» و «اسطوره پردازی انتقادی»، گذشته ی باشکوه ایران را به مثابه ی «افق انتظار» برای مبارزه ی امروز بازنمایی می کند و با برقراری گفتگویی پویا میان زمان ها، مخاطب را به پایداری فرا می خواند. یافته ها نشان می دهد که شعر بهار، «بیانیه ای برای پایداری» و دعوتی به «قانون گرایی» و «هویت جویی» است که در آن، «تاریخ» و «اسطوره» به مهم ترین ابزارهای آگاهی بخشی و ایجاد روحیه ی مبارزه در مردم بدل می شوند.

کلیدواژه ها:

ملک الشعرای بهار ، ادبیات پایداری ، گفتمان مقاومت ، تحلیل گفتمان انتقادی.