خودکارآمدی،راهبردهای مقابله ای و رابطه بین آنها در متخصصین توانبخشی

چکیده مقدمه: متخصصین توانبخشی با افراد دارای ناتوانی مواجهه هستند، که میتواند یکی از علل مهم استرس در این افراد باشد. خودکارامدی و راهبردهای مقابله ای دو فاکتور مهم در مقابله با استرس شغلی میباشند که متخصصین توانبخشی میتوانند از آنها در مواجهه با استرس بهره جویند. هدف از انجام این پژوهش بررسی سطح خودکارامدی و راهبردهای مقابله ای و رابطه بین آنها در متخصین توانبخشی بود.روش بررسی: در این پژوهش از مقیاس خودکارامدی شرر و راهبردهای مقابله ای لازاروس و فولکمن برای ارزیابی سطح خودکارامدی و راهبردهای مقابله ای در میان۳۰۰ نفر از متخصصین توانبخشی که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند، استفاده شد. تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار۲۲ SPSS و ۱۴ STATA انجام شد.نتایج: میانگین خودکارامدی ۶۱/۳۵ ± ۱۰/۱۸ بود و میانگین راهبرد های مقابله ای برابر ۹۶/۱۷ ± ۱۸/۸ بود. نمره کل راهبرد مقابله ای با ارتباط خودکارآمدی نیز معنی دار و مستقیم بود (r = ۰/۳۵۲, P-value < ۰/۰۰۱) که بیانگر این است که افزایش خودکارامدی منجر به افزایش راهبردهای مقابله ای میشود. بنابراین در صورت برنامه ریزی و مداخله در جهت مسئله استرس های شغلی توسط مدیران توانبخشی، سرمایه گذاری روی مداخلات با محوریت توسعه خودکارآمدی و راهبردهای مقابله ای اثربخش تر و کارآمدتر خواهند بود چرا که افزایش یک مولفه از جمله خودکارامدی منجر به افزایش راهبردهای مقابله با استرس میشود که میتواند تاثیر بسزایی در ارائه خدمات، بطور مطلوب داشته باشد.

کلیدواژه ها:

خودکارامدی ، راهبردهای مقابله ای ، متخصصین ، توانبخشی