اثر آموزش مهارت های زندگی بر اعتمادبه نفس نوجوانان پسر پایه دهم شهرستان ساری

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر آموزش مهارت های زندگی بر اعتمادبه نفس نوجوانان پسر پایه دهم شهرستان ساری انجام شد. این مطالعه از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان پسر پایه دهم دبیرستان های دولتی شهرستان ساری در سال تحصیلی ۱۴۰۲ بود. نمونه پژوهش شامل ۶۰ دانش آموز بود که پس از کنترل هوش با استفاده از آزمون وکسلر و انتخاب افراد دارای بهره هوشی ۱۰۰ تا ۱۱۰، به روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب و در دو گروه ۳۰ نفری آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش در هشت جلسه ۹۰ دقیقه ای آموزش مهارت های زندگی شرکت کرد، درحالی که گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. ابزار گردآوری داده ها مقیاس اعتمادبه نفس کوپر اسمیت بود. داده ها با استفاده از آزمون t مستقل و نرم افزار SPSS نسخه ۱۵ تحلیل شدند. یافته ها نشان داد میانگین اعتمادبه نفس گروه آزمایش از ۳۷٫۳۳ در پیش آزمون به ۴۱٫۸۰ در پس آزمون افزایش یافت، درحالی که میانگین گروه کنترل از ۳۷٫۱۳ به ۳۶٫۱۳ کاهش پیدا کرد. نتیجه آزمون t نشان داد تفاوت مشاهده شده بین دو گروه معنادار است (t(۵۸)=−۲.۸۹,p=۰.۰۰۵)(t(۵۸)=-۲.۸۹, p=۰.۰۰۵)(t(۵۸)=−۲.۸۹,p=۰.۰۰۵). بنابراین، آموزش مهارت های زندگی موجب افزایش معنادار اعتمادبه نفس نوجوانان شد. همچنین بر اساس نتایج کلی پژوهش، اثر آموزش بر اعتمادبه نفس کلی، اجتماعی و تحصیلی معنادار بود؛ اما اثر معناداری بر اعتمادبه نفس خانوادگی گزارش نشد. بر اساس این یافته ها، آموزش مهارت های زندگی می تواند به عنوان مداخله ای آموزشی و پیشگیرانه برای تقویت اعتمادبه نفس نوجوانان در مدارس به کار گرفته شود.

کلیدواژه ها:

مهارت های زندگی ، اعتمادبه نفس ، نوجوانان ، دانش آموزان پسر ، اعتمادبه نفس اجتماعی ، اعتمادبه نفس تحصیلی