نظریه خودتعیین گری و انگیزش درونی: چگونه محیط آموزشی می تواند انگیزه یادگیری را تقویت یا تضعیف کند؟

انگیزش درونی به عنوان نیرومندترین شکل انگیزش برای یادگیری پایدار، در کانون توجه نظریه خودتعیین گری (SDT) قرار دارد. این نظریه که توسط دسی و رایان بنیان گذاشته شد، سه نیاز روان شناختی اساسی — خودمختاری، شایستگی و ارتباط — را به عنوان بنیادهای انگیزش درونی معرفی می کند و معتقد است ارضای این نیازها به طور مستقیم کیفیت یادگیری، بهزیستی و پایداری رفتار تحصیلی را تعیین می کند. این مقاله با استفاده از روش مرور نظام مند و تحلیل اسنادی-تماتیک قیاسی، شواهد نظری و تجربی دو دهه اخیر را در خصوص رابطه محیط آموزشی با انگیزش درونی بررسی می کند. یافته ها نشان می دهد حمایت از خودمختاری و ارائه ساختار به طور هم افزا انگیزش، درگیری تحصیلی و ارضای نیازها را با اندازه اثر متوسط تا بزرگ افزایش می دهند، در حالی که سبک تدریس کنترل گر انگیزش درونی را تضعیف و فرسودگی تحصیلی را تقویت می کند. همچنین مشخص شد سبک های تدریس خودمختار-کم کنترل بیشترین سطح انگیزش خودتعیین شده را ایجاد می کنند و محیط آموزشی با ساختار مناسب، بدون تخریب خودمختاری، کیفیت یادگیری را ارتقا می بخشد.

کلیدواژه ها:

نظریه خودتعیین گری ، انگیزش درونی ، نیازهای روان شناختی اساسی ، حمایت از خودمختاری ، محیط آموزشی ، سبک تدریس کنترل گر ، درگیری تحصیلی