ارائه مدلی برای پیش بینی کیفیت زناشویی بر اساس خودشفقتی با میانجی گری همدلی و خودافشایی زناشویی در زوجین شاغل
محل انتشار: اولین کنفرانس بین المللی یافته های نوین روان شناسی، علوم تربیتی و آموزش و پرورش؛ الگوهای موفق ملی و جهانی
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 64
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
NFPESE01_043
تاریخ نمایه سازی: 26 مهر 1405
چکیده مقاله:
کیفیت زناشویی به عنوان یکی از مهم ترین شاخص های سلامت خانواده، تحت تاثیر عوامل درون فردی و بین فردی متعددی قرار دارد. در سال های اخیر، خودشفقتی به عنوان یک ظرفیت درون فردی موثر بر کیفیت روابط مطرح شده است که احتمالا از طریق سازوکارهای بین فردی مانند همدلی و خودافشایی، تاثیر خود را بر کیفیت روابط زناشویی اعمال می کند. با توجه به اینکه زوجین شاغل به دلیل مواجهه با فشارهای دوگانه شغلی و خانوادگی بیش از سایر گروه ها در معرض کاهش کیفیت زناشویی قرار دارند، شناسایی سازوکارهای محافظتی در این گروه از اهمیت ویژه ای برخوردار است. پژوهش حاضر با هدف ارائه مدلی برای پیش بینی کیفیت زناشویی بر اساس خودشفقتی با میانجی گری همدلی و خودافشایی زناشویی در زوجین شاغل شهر تهران انجام شد. این پژوهش توصیفی-همبستگی و از نوع مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل کلیه زوجین شاغل شهر تهران بود که با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس، ۲۰۰ زوج (۴۰۰ نفر) به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس های خودشفقتی (نف، ۲۰۰۳)، همدلی زناشویی (دیویس، ۱۹۸۰)، خودافشایی زناشویی (وارینگ و همکاران، ۱۹۹۸) و کیفیت زناشویی (فاورز و اولسون، ۱۹۸۹) بودند. داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS و AMOS تحلیل شدند. نتایج نشان داد که مدل ساختاری پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار است. تمامی هفت فرضیه پژوهش تایید شدند. خودشفقتی بر کیفیت زناشویی، همدلی و خودافشایی تاثیر مستقیم و معنادار داشت و همدلی و خودافشایی نیز به طور مستقیم کیفیت زناشویی را پیش بینی کردند. همچنین، همدلی و خودافشایی نقش میانجی جزئی در رابطه بین خودشفقتی و کیفیت زناشویی ایفا کردند. ضرایب تعیین نشان داد که خودشفقتی ۲۱ درصد از واریانس همدلی و ۱۴ درصد از واریانس خودافشایی را تبیین می کند و مجموعه متغیرهای پیش بین، ۴۲ درصد از واریانس کیفیت زناشویی را تبیین می نمایند. نتیجه گیری پژوهش نشان می دهد که خودشفقتی به عنوان یک ظرفیت درون فردی، هم به صورت مستقیم و هم از طریق افزایش همدلی و خودافشایی زناشویی، بر کیفیت زناشویی زوجین شاغل تاثیر می گذارد. بنابراین، برای بهبود کیفیت زناشویی در زوجین شاغل، می توان از مداخلاتی که بر افزایش خودشفقتی، همدلی و خودافشایی متمرکز هستند، استفاده نمود.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
فاطمه قدیمی
گروه مامایی، دانشکده پرستاری و مامایی، واحد علوم پزشکی تهران، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
حسن غریبی
کارشناسی ارشد مدیریت بازرگانی، گرایش تحول، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
افسانه غریبی
دانش آموخته علوم تربیتی، گرایش آموزش و پرورش پیش دبستانی و دبستانی، دانشگاه پیام نور، ایران