واکاوی آموزش مجازی درس علوم دوره دوم ابتدایی

پس از گسترش ویروس کرونا و توسعه آموزش مجازی، مدارس ابتدایی در بکارگیری این تحول پیشگام شدند. هدف پژوهش بررسی ادراکات معلمان ابتدایی از آموزش مجازی درس علوم بود. این مطالعه با رویکرد کیفی و پدیدارشناسی، شامل معلمان دوم ابتدایی ناحیه یک یزد در سال ۱۴۰۰-۱۳۹۹ بود که ۱۱ نفر به صورت نمونه هدفمند مورد مصاحبه قرار گرفتند. پس از تحلیل مصاحبه ها و رسیدن به اشباع نظری، داده ها تایید شد. تحلیل داده ها مطابق روش اسمیت (۱۹۹۵) انجام شد و اعتبار داده ها با بررسی نظر پژوهشگران کیفی تایید شد. یافته ها در قالب چهار مضمون اصلی شامل چالش ها، راه کارها، زمینه ها و پیامدها، و ۳۶ مضمون فرعی ارائه شد. چالش ها شامل تغییر در روش و محتوا، تکالیف، بی صداقتی، ناآگاهی معلمان، درگیری والدین، ارزشیابی، حضور و غیاب، تعامل، انگیزه، خلاقیت، و استفاده از وسایل سخت افزاری بودند. راه کارها شامل بروزرسانی معلمان، ابزارهای جایگزین، شبکه های آموزشی، آموزش حضوری، محتوا سازی، و بهره گیری از محتوا های آماده شدند. زمینه ها شامل کمبود حمایت، ناتوانی در استفاده نرم افزار، مشکلات مالی، زمان، امکانات، هزینه ها، محیط فرهنگی، کم توجهی به بعد اجتماعی، و انعطاف پذیری مجازی بود. پیامدها عبارت بودند از تقویت مسئولیت پذیری، اعتماد به نفس، خلاقیت، آسیب های جسمی و روحی، ترک تحصیل، و تجربیات آموزش مجازی. نتایج نشان می دهد آموزش مجازی علوم با چالش هایی روبه روست که بر عملکرد معلم و یادگیری تاثیر می گذارد و دلالت های مهمی برای طراحی مدل های یادگیری ترکیبی در دوره پساکرونا دارد.

کلیدواژه ها:

آموزش مجازی ، درس علوم تجربی ، آموزش دوره ابتدایی ، رویکرد پژوهش کیفی ، روش پژوهش پدیدارشناسی