رویکردهای مامایی دقیق در مدیریت ناباروری: نقش بیومارکرها و هوش مصنوعی در بهبود پیامدهای باروری و پری ناتال (Narrative review)

مقدمه: ناباروری اختلالی چند عاملی است که نیازمند رویکردی فرد محور و دقیق در مراقبت های باروری می باشد. مامایی دقیق با بهره گیری از هوش مصنوعی (AI) و بیومارکرهای اومیکس، چشم انداز جدیدی در مدیریت ناباروری و بهینه سازی فرآیندهای ART ایجاد کرده است. هدف این مرور، بررسی نقش تلفیق AI و بیومارکرهای اومیکس در بهبود پیامدهای باروری و پری ناتال است. روش کار: این مطالعه مرور روایتی مبتنی بر جستجوی نظام مند در پایگاه های علمی است که کاربرد یادگیری ماشین، یادگیری عمیق و بیومارکرهای اومیکس را در ART بررسی کرده است. نتایج: هوش مصنوعی دقت تصمیم گیری بالینی را در مراحل مختلف ART افزایش داده است. الگوریتم های یادگیری عمیق در تحلیل تصاویر تایم لپس جنین، انتخاب جنین با پتانسیل تولد زنده را بهبود چشم گیری بخشیده اند. همچنین مدل های پیش بینی AI، پروتکل های تحریک تخمدان را براساس ویژگی های بیمار شخصی سازی کرده و دوز گنادوتروپین را بهینه می کنند. در حوزه بیومارکرها، فناوری های اومیکس نشانگرهای مرتبط با پیری تولیدمثلی (مانند اختلال میتوکندری، استرس اکسیداتیو و کوتاهی تلومر) را شناسایی کرده اند. پروتئومیکس اسپرم نشانگرهای جدیدی برای ارزیابی کیفیت اسپرم و ارتباط با سقط مکرر ارائه داده است. همچنین بیومارکرهای غیرتهاجمی مایع آندومتر اوروکورتین و اکتیوین A به عنوان پیش بینی کننده های نویدبخش پیامد ART مطرح شده اند. بااین حال، شواهد مربوط به کارآمدی برخی ابزارها مانند ERA و متابولومیکس مایع فولیکولی همچنان متناقض است. نتیجه گیری: ادغام AI و بیومارکرهای اومیکس تحولی مهم در مراقبت های ناباروری ایجاد کرده و حرکت به سوی طب تولیدمثل دقیق و شخصی سازی شده را تقویت می کند. با وجود پتانسیل بالا در بهبود نرخ تولد زنده و کاهش خطرات پری ناتال، چالش هایی مانند نیاز به استانداردسازی داده ها، کاهش سوگیری الگوریتمی و توسعه مدل های قابل توضیح باقی است. پیشرفت واقعی در گرو انجام مطالعات بالینی چندمرکزی و توسعه مدل های یکپارچه چنداومیکس هدایت شده با هوش مصنوعی است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، بیومارکر ، مامایی ، ناباروری ، پیامدهای باروری