ارزیابی روش های ترکیب داده های اندازه گیری شده زمینی و ماهواره ای در تصحیح و بهبود عملکرد داده های بارش در سطح حوضه (مطالعه موردی: حوضه آبریز مند)

تخمین دقیق بارندگی در سطح به خصوص در مناطق کوهستانی، به علت تغییرات مکانی بارش، یک مساله مهم به­شمار می­آید. روش معمول اندازه­گیری بارش، اندازه­گیری مستقیم آن در ایستگاه های باران­سنجی زمینی، تحت عنوان بارش نقطه­ای است. امروزه برآورد توزیع مکانی بارندگی، با ترکیب اطلاعات حاصل از سنجنده­های مختلف، مورد توجه قرار گرفته است. نظارت بر رویدادهای شدید بارندگی مستلزم اندازه گیری هر چه دقیق­تر بارش با استفاده از ترکیب داده­های راداری و ماهواره­ای، با مقادیر زمینی است. در این پژوهش به منظور اصلاح داده­های بارش نقطه­ای و برآورد توزیع مکانی بارندگی از روش­های ترکیب وضعیت و برخی از روابط تجربی که براساس آن اجرا می­شوند در رگبار­های مختلف طی سال­های ۱۳۹۳ تا ۱۳۹۵، در حوضه آبریز مند، واقع در استان­های فارس و بوشهر در جنوب ایران استفاده شد. براساس تجزیه و تحلیل­های آماری صورت گرفته بین مقادیر بارش سطح به­دست آمده از روش­های ترکیب وضعیت شامل CM)، BFCM و  (MCMو بارش مشاهده­ای شبکه زمینی، روش­های مورد استفاده به­طور متوسط به­ترتیب با میزان RMSE ۱۷/۲۵، ۳۲/۲۵ و ۲۳/۲۵  دقت قابل قبولی دارند. در مقایسه با مقادیر بارندگی به­دست آمده از روش کریجینگ، نشان می­دهد که روش­های پیشنهادی دارای تمایل به توزیع مکانی بارندگی شبیه داده­های ماهواره ای با حفظ مقادیر پارامترهای آماری بارش زمینی می­باشند به طوری که میانگین بارش مطلوب منطقه­ای به­دست آمده از روش ترکیب وضعیت (CM) بسیار شبیه به مقدار به دست آمده از داده­های اندازه­گیری زمینی است.

کلیدواژه ها:

توزیع مکانی بارش ، بارانسنجی زمینی ، بارش ماهواره ای ، روش ترکیب وضعیت ، حوضه مند