بومی سازی اجرای سیستم های غیرفعال خورشیدی مبتنی بر تحلیل دو مرحله ای داده با هدف مدیریت انرژی در مناطق سردسیر ایران (منطقه مورد مطالعه: شهر زنجان)

پژوهش حاضر به منظور ارائه راهکار مدیریت انرژی برای ساختمان های واقع در اقلیم سرد در زمان های بحرانی تامین انرژی با هدف طراحی ساختمانی خودتامین ازنظر رفع نیاز انرژی، مبتنی بر استفاده از فناوری غیرفعال خورشیدی در مسیر توسعه پایدار شهری صورت پذیرفته است. در این راهکار تحلیلی و قیاسی، پوسته خارجی ساختمان هماهنگ با مختصات جغرافیایی و عوامل محیطی موثر (اقلیم) طراحی گردیده و مستقل از شبکه موجود تامین انرژی، نیاز خود را از انرژی تجدیدپذیر خورشیدی بر پایه اجزای معماری تامین می کند. در راستای تحقق این هدف، ابتدا مجموعه داده با استفاده از لایه های اطلاعات توصیفی، نقشه هوایی و بازدید میدانی، مشتمل بر مشخصه های معماری ۱۰۰ ساختمان مسکونی واقع در اقلیم سرد (شهر زنجان) و تعیین ۳۵ مشخصه اطلاعاتی ساخته شد. در ادامه دو مرحله تحلیل داده محیطی مبتنی بر عوامل بیرونی و درونی موثر، به ترتیب با استفاده از ماتریس تصمیم و سه مدل پیش بینی حاصل از عملیات داده کاوی (درخت تصمیم، قواعد انجمنی و قانون بیز) انجام گردید. تحلیل ویژگی های سایت پلانی با بررسی میزان تاثیر معیارهای مرتبط با بهسازی اقلیمی، میزان تاثیرگذاری در استفاده حداکثری از انرژی خورشید را با سه متغیر زاویه با جنوب، سطح پوشش و کشیدگی بنا محاسبه نموده و سپس اولویت بندی ترکیبی بر مبنای سنجه برچسب انرژی اقلیمی، متشکل از منطقه مسکونی و روش غیرفعال خورشیدی با لحاظ مشخصه های معماری پوسته خارجی و معیارهای هدررفت انرژی محاسبه و اعتبارسنجی گردید. ضریب اطمینان بالای نتایج حاصل (بیش از ۸۵ درصد)، به تصمیمات مدیریتی و عملیات بهسازی مبتنی بر نتایج، اعتبار می بخشد.

کلیدواژه ها:

سیستم غیرفعال خورشیدی ، مدیریت انرژی ، مدل پیش بینی ، ماتریس تصمیم ، تحلیل داده