ساخت نانوذرات لیپیدی حاوی عصاره مویز و بررسی خصوصیات فیزیکی و میزان آزادسازی آن

مویز یکی از فرآورده های با ارزش میوه انگور سیاه است که سرشار از ترکیبات آنتی اکسیدانی و مفید برای سلامت است. با این حال این مواد طبیعی در برابر نور، حرارت و هوا ناپایدار بوده و به سرعت تخریب می شوند. قرار دادن این عصاره در نانوذرات چربی (لیپوزوم ها) می تواند راهکاری موثر برای محافظت از آنها و کنترل سرعت ورودشان به محیط باشد. هدف از این تحقیق ساخت نانوذرات لیپیدی پایدار شده با پلی اتیلن گلیکول (PEG) حاوی عصاره مویز و ارزیابی مشخصات فیزیکی و الگوی رهایش آن در آزمایشگاه بود. عصاره تام مویز با استفاده از اتانول استخراج شد و بالاترین میزان جذب نوری آن در ناحیه فرابنفش تعیین گردید. نانوذرات با ترکیب فسفاتیدیل کولین سویا، کلسترول و پلی اتیلن گلیکول ۶۰۰۰ به روش تشکیل لایه نازک لیپیدی و به کمک امواج فراصوت اولتراسونیک ساخته شدند. اندازه ذرات، یکنواختی و بار سطحی نانوذرات با دستگاه DLS اندازه گیری شد. همچنین درصد کپسوله شدن عصاره و میزان آزادسازی آن در دو محیط اسیدی و خنثی (pH ۴) در دمای ۳۷ درجه سانتی گراد طی ۷۲ ساعت بررسی گردید. طیف سنجی نشان داد بیشترین جذب نوری عصاره در طول موج ۲۷۸ نانومتر اتفاق می افتد. میانگین قطر نانوذرات ساخته شده ۷۶.۱ نانومتر با شاخص یکنواختی ۰.۳۲۵ و بار سطحی ۹.۳ میلی ولت به دست آمد. میزان عصاره به دام افتاده در نانوذرات ۳۵ درصد تعیین شد. بررسی رهایش نشان داد که خروج عصاره از نانوذرات روندی آهسته و پیوسته دارد؛ به طوری که در ساعت ۹ به بیشترین مقدار خود رسید. میزان جذب ۰.۴۸۵ در محیط خنثی در مقایسه با ۰.۴۰۸ در محیط اسیدی بود و این آزادسازی تا ۷۲ ساعت با شیب ملایم ادامه یافت. نانوذرات ساخته شده به دلیل اندازه بسیار کوچک (زیر ۱۰۰ نانومتر) و پایداری مناسب موفق شدند عصاره مویز را به خوبی در خود نگه داشته و آن را به صورت کنترل شده رها کنند. این سامانه می تواند برای فرمولاسیون فرآورده های دارویی و مکمل های طبیعی پایدار استفاده شود.

کلیدواژه ها:

عصاره مویز ، نانوذرات لیپیدی ، رهایش کنترل شده ، اندازه ذرات ، پایداری