تحلیل اسطوره ای گیاهان و جانوران در اشعار حسین پژمان

گیاهان و جانوران در بستر اشعار شاعران به ویژه شاعران معاصر جلوه گوناگون یافته است. یکی از جلوه های گیاهان و جانوران در شعر فارسی جلوه نمادین و اسطوره ای آن هاست. نمادها را به اعتبار منشا آن ها می توان به دودسته طبیعی و مصنوع تقسیم کرد که نمادهای طبیعی خود به نمادهای جاندار و بی جان تقسیم پذیرند. نمادهای جاندار همان گیاهان و جانوران هستند. در این پژوهش در راستای پاسخ به این پرسش که: «گیاهان و جانوران در اشعار حسین پژمان چگونه بارتاب یافته اند؟» با رویکردی اسطوره شناختی به تحلیل این نمادها در اشعار حسین پژمان بختیاری خواهیم پرداخت. نتایج حاصل از این پژوهش نشان می دهد که این شاعر بختیاری در اشعار خود از گیاهان و جانوران در قالبی نمادین و اسطوره ای بهره یافته است. به نحوی که در شعر خود از گیاهانی چون: گل و انواع آن، درخت و انواع آن، و جانورانی چون: کبوتر، بلبل، سگ، شیر و آهو بهره یافته است.

کلیدواژه ها:

حسین پژمان بختیاری ، ادبیات فولکلور ، شعر بختیاری ، اسطوره ، گیاهان و جانوران