اثر تعاملی پیچیدگی و تکرار اندازه گیری بر شبکه های ارتباطی: مطالعه ای با رویکرد فرا ابعادی چند سطحی

مقدمه: بر اساس چارچوب فرا ابعادی چندسطحی (HDML)، پیچیدگی یک بعد تحلیلی کلیدی است که پایداری و پویایی پاسخ دهی ارتباطی قراردادی (AARR) را شکل می دهد. این مطالعه با هدف بررسی تعامل نظام مند پیچیدگی ساختاری و تکرار سنجش بر کارایی و صحت پاسخ دهی ارتباطی قراردادی طراحی شد. روش کار : در یک طرح بین گروهی، ‎۶۰ شرکت کننده در دو گروه ۳۰ نفره قرار گرفتند. با کنترل تعامل محرک ها، یک فضای بالینی شبیه سازی شد. این فرایند شامل ۳۲ مرحله آموزش و آزمون با محرک های نمادین جدید (مانند "(((" و "!!!") و نشان گر های بافتاری (OST، UNR، ALB) بود. پیچیدگی (پایین، بالا) به عنوان یک عامل بین گروهی دستکاری شد و عملکرد در دو نقطه سنجش متوالی (نوبت اول و نوبت دوم) اندازه گیری شد. داده ها با استفاده از مدل های خطی تعمیم یافته آمیخته (GLMM) تحلیل شدند. یافته ها: برای زمان پاسخ، یک اثر تعامل معنادار بین نقطه سنجش و پیچیدگی مشاهده شد (‎۰۶۲/۰=β ،۰۱/۰>P). تحلیل شیب های ساده الگوی تقاطعی را نشان داد: در شرایط پیچیدگی پایین، زمان پاسخ از نوبت اول به نوبت دوم افزایش یافت (۹۸/۳ به ۲۸/۴ میلی ثانیه)، در حالی ­که در شرایط پیچیدگی بالا، زمان پاسخ کاهش یافت (۱۲/۴ ‎به ۴۹/۳‎ میلی ثانیه). برای دقت، تنها اثر اصلی معنادار مربوط به نقطه سنجش بود (۲۴۳/۱- = β، OR = ۲۲۸/۰، ۰۱/۰ > p). اثر تعامل برای دقت معنادار نبود (۲۹۱/۰=P). نتیجه گیری: یافته ها نشان می دهند که پیچیدگی ساختاری شبکه، الگوی تغییر کارایی پردازش در طول زمان را به طور کیفی تعدیل می کند. این الگوی تقاطعی با مفروضات چارچوب فرا ابعادی چندسطحی درباره نقش پویا و تنظیم گر پیچیدگی همسو است.

کلیدواژه ها:

Relational frame theory ، Arbitrary applicable relational responding ، Hyper-dimensional multi level framework ، Complexity ، نظریه چارچوب ارتباطی ، پاسخ دهی ارتباطی قراردادی ، چارچوب فرا ابعادی چندسطحی ، پیچیدگی