خودسازماندهی در نظام های اجتماعی با تاکید بر اینترنت و شبکه های اجتماعی مجازی

خودسازماندهی به مفهوم توانایی سیستم های بیولوژیکی، طبیعی و جامعه در تغییر ساختار خود توسط خودشان در طی روند تعامل شان با محیط و یکی از اصول مهم سیبرنتیک و مفهومی هسته ای و مهم از علم سیستم هاست. خودسازماندهی گرچه ریشه در زیست شناسی و فیزیک دارد، اما نظام های اجتماعی ، اینترنت و شبکه های اجتماعی مجازی را نیز به دلیل دارا بودن ویژگی های نظام های خودسازمانده( همچون پیچیدگی، پویایی، عدم تعادل، خودجوشی، میان کنش، بازآفرینی، خودمحافظتی، هم افزایی، بازخورد مثبت و منفی و. . . ) می توان خودسازمانده در نظر گرفت . جامعه را می توان به عنوان نظامی خودآفرین و خودسازمانده توصیف کرد که قادر است با میان کنش ها و تعاملات ساختاری و کنش گران اجتماعی و بر مبنای فعالیت های خلاق انسان به بازتولید و سازماندهی خود بپردازد. اینترنت نیز به عنوان یک نظام فناورانه – اجتماعی ( متشکل از یک زیر سیستم فناورانه یا شبکه ای متشکل از شبکه های رایانه ای و زیر سیستم اجتماعی یا شبکه ای متشکل از شبکه های ارتباطات اجتماعی) و شبکه ای از شبکه ها است که عامل انسانی در خودسازماندهی وب نقش اساسی ایفا می کند . مطالعه حاضر به شیوه مرور مفهومی و با هدف تبیین اصل خودسازماندهی در نظام های اجتماعی بویژه اینترنت و شبکه های اجتماعی مجازی انجام شده است.

کلیدواژه ها:

خودسازماندهی ، سیستم های خودسازمانده ، شبکه های اجتماعی مجازی ، اینترنت ، سیبرنتیک