ارزیابی تطبیقی توسعه ی پایدار کشورها با تاکید بر کشاورزی پایدار مطالعه موردی ایران، هند، هلند و آلمان

پایداری مفهومی چندبعدی است، که بر ثبات و تداوم مزایا در طول زمان تاکید دارد و تحقق آن نیازمند نوعی سازگاری پویا و تعادل میان ابعاد زیست محیطی، اقتصادی و اجتماعی است. هدف این تحقیق بررسی تطبیقی شاخصهای پایداری در کشورهای مختلف است. روش تحقیق تحلیلی- تطبیقی و روش جمع آوری داده مبتنی بر روش اسنادی بر پایه داده های ثانویه بوده است. در تجزیه و تحلیل اطلاعات نیز از سه شاخص نرمال سازی، شاخص تغییرات نسبی(RGI) و شاخص رشد مرکب استفاده شده است. نتایج بدست آمده نشان می دهد که ایران با چالش جریان های معکوس روبروست. این نشان می دهد که پتانسیل های زیست محیطی ایران در بخش انرژی های تجدیدپذیر کشاورزی هنوز به طور کامل در سطح صنعتی شکوفا نشده است و نیاز به سیاست گذاری های حمایتی برای تبدیل پسماند به انرژی احساس می شود. در حالی که جهان به سمت اقتصاد چرخشی حرکت می کند، رشد نسبی بایوانرژی در ایران در مقایسه با هند بسیار کندتر است. در شاخص سهم شاغلان کشاورزی زن از کل شاغلان کشاورزی نتایج تغییرات نسبی نشان می دهد که ایران با روند رشد بسیار زیاد روبروست مقدار تغییرات نسبی این کشور نسبت به سایر کشورها برابر (۳۴.۳۴%) است. این مطالعه با تحلیل و نرمال سازی داده های چهار کشور آلمان، هلند، هند و ایران در دو بازه زمانی ۲۰۱۰ و ۲۰۲۳، نشان دهنده وجود سه الگوی متمایز در بخش کشاورزی جهانی است، اول، الگوی تکنولوژی محور و پایداری، مانند آلمان و هلند. دوم، الگوی سنتی و وابسته به نیروی کار، مانند هند. و سوم، الگوی در حال بحران و نیازمند تحول، ایران در این مقایسه، الگویی را نشان می دهد که با چالش های ساختاری روبروست.

کلیدواژه ها:

توسعه پایدار کشاورزی ، تحلیل تطبیقی ، ایران ، هند ، آلمان