آنالیز ساختاری شاخص شکنندگی دولت ترکیه با استفاده از رویکرد میک مک ( ۲۰۰۶ – ۲۰۲۴)

پژوهش حاضر با تمرکز بر بررسی تحول عملکرد دولت ترکیه در بازه زمانی ۲۰۰۶ تا ۲۰۲۴، با بهره گیری از چارچوب نظری دولت های شکننده و روش تحلیل ساختاری، در پی پاسخ به این پرسش اصلی است که چگونه می توان وضعیت کنونی و پیش روی دولت ترکیه را بر پایه شاخص های شکنندگی دولت تبیین نمود؟ داده های مورد نیاز پژوهش، از موسسه صندوق صلح که «شاخص شکنندگی دولت ها» را رصد و منتتشر می کند گردآوری شده است. برای ارزیابی روابط میان متغیرها، از روش « MICMAC» و نرم افزار تخصصی نسخه ۶.۱.۲ بهره گرفته شده است. همچنین، ارزش گذاری ماتریس های تحلیل ساختاری با استناد به نظر و اجماع پنل خبرگان حوزه ترکیه شناسی و متخصصان مرتبط انجام گرفته تا قضاوت های کارشناسی مبنای تحلیل قرار گیرد. یافته های پژوهش نشان می دهد که سه متغیر کلیدی؛ «واگرایی نخبگان»، «مداخله خارجی» و «حقوق بشر» از جمله پیشران های اصلی این فرایند هستند و از طریق تاثیرگذاری بر پنج متغیر حیاتی؛ «مشروعیت دولت»، «دستگاه امنیتی»، «خدمات عمومی»، «اقتصاد نامتوازن» و «فقر و زوال اقتصادی»، مجموعه ای از روابط علی ومعلولی را شکل می دهند که برآیند این روابط، ایجاد بازخوردهای تقویت کننده و مخربی است که به تضعیف ظرفیت های حکمرانی و تشدید آسیب پذیری های ساختاری در ترکیه منجر شده و در نهایت، پیامدهایی همچون فرار مغزها، تورم ساختاری، کاهش سرمایه اجتماعی و تضعیف جایگاه بین المللی کشور را به همراه داشته است. بنابراین نتیجه این روند نشان ازحرکت ترکیه به سوی شکنندگی دولت دارد.

کلیدواژه ها:

ترکیه ، دولت شکننده ، شاخص ­شکنندگی دولت­ها ، آنالیز ساختاری ، میک ­مک