سرمقاله: پایان نسخه های واحد: محلی گرایی، داده های سیاسی و بازاندیشی در حکمرانی آب

راه حلهای سراسری و عرضه محور در حکمرانی آب ایران ناکارآمد بوده و عصر نسخه های واحد به پایان رسیده است. مسئله آب ذاتا محلی است، بنابراین سیاستگذاری باید بر پایلوت های محلی به مثابه آزمایشگاه های زنده یادگیری نهادی استوار شود. موفقیت های کوچک و تدریجی می توانند اعتماد را بازسازی کرده و حمایت اجتماعی جلب کنند. توانمندسازی همزمان جامعه و حکومت، همراه با بازتوزیع قدرت به نفع خرده مالکان، زنان روستایی و جوامع حاشیه نشین، ضرورتی انکارناپذیر است. پاسخ های فناورانه و توسعه ای که در ظاهر موفق به نظر می رسند، می توانند از طریق «مارپیچ ریسک بازتابی» به تشدید بحران یا خلق ریسک های نوظهور بینجامند. از این رو گذار به «توسعه ریسک آگاه بازتابی توام با تابآوری» لازم است. داده ها هرگز خنثی نیستند و ذاتا سیاسی اند؛ فرآیند انتخاب، اندازه گیری، توزیع و تفسیر داده در میدان قدرت تعریف می شود. بدون نهادهای مستقل و پاسخگو و دسترسی عمومی به داده های خام، هیچ نوآوری فنی نمی تواند شفافیت ایجاد کند و فناوری های پیشرفته نیز به بازتولید نابرابریهای موجود خواهند انجامید.

کلیدواژه ها:

حکمرانی آب ، محلی گرایی ، ریسک بازتابی ، سیاست زدگی داده ، پایلوت محلی