زبان عربی از منظری معنی شناسیک جستاری در ذات گرایی و نام گرایی واژگان وساختارها

قضیه «ثبات»و«تغییر» تنها درمورد پدیده های طبیعی مط رح نمی شود بلکه عالم زبان نیز از تاثیرات این بحث در امان نیست. از آن جا که مسلمانان از اغاز نزول قرآن کریم با پدیده زبان ارتباط عمیقی ایجاد کرده بودند، این موضوع نیز جزء مسائل مبتلابه اندیشمندان مسلمان بود. مساله وجود هسته های سخت معنایی و یا فقدان آن، از دو منظر «هستی شناسی» و «کاربردشناسی» مورد توجه آنان قرار داشت. در بحث «هستی شناسی» زبان و جنبه های نظری مربوط به زبان، اغلب نگاه های علمای سلف بر وجود مرکزیت غیر قابل تغییر استوار است. اما با این حال در این حوزه هم نظرهای مخالف یافت می شود. اما در بستر دلالت و معنای واژه ها و ساختارها، نگاه های بسیاری معطوف به جنبه تغییر و تحول وعدم ثبات در مدلول واژه و ساختار جملات است. هر کدام از این دو دیدگاه تبعاتی را با خود به همراه دارد که غفلت از آن، دست آوردهای فهمی و تفسیری ودر نتیجه فرهنگی خاصی را به دنبال خود دارد. ساختارهای زبان عربی بیانگر این نکته هستند که این زبان با رویکرد کثرت گرایی در حوزه معنی یابی همزمان با حفظ هسته های سخت معنایی هماهنگی بیشتری دارد. مواجهه معتدلانه در فرآیند رویارویی با این دو منظر تفسیری می تواند نتایج زیانبار وابستگی تام و تمام به هر یک از این دو دیدگاه را تقلیل دهد.

کلیدواژه ها:

زبان ، معنی ، هسته های سخت معنایی ، ذاتگرایی ، نامگرایی