بررسی تطبیقی سیر تحولات پوشش زنان در ایران باستان وچین

نوع و نحوه پوشش زنان همواره یکی از جلوه های مهم فرهنگی، اجتماعی و هویتی در تمدن های کهن به شمار می رفته است. پژوهش حاضر با رویکرد تطبیقی، به بررسی و مقایسه پوشش زنان در دو تمدن بزرگ و باستانی یعنی ایران پیش از اسلام و چین (از دوران باستان تا عصر معاصر) می پردازد. هدف اصلی این پژوهش، شناسایی کارکردهای اجتماعی، نمادین و فرهنگی پوشاک زنان در این دو فرهنگ و تحلیل شباهت ها و تفاوت های موجود در زمینه پوشش، به ویژه در ارتباط با طبقات اجتماعی، نقش های جنسیتی، و نظام های ارزشی حاکم است. روش پژوهش کیفی و مبتنی بر تحلیل داده های تاریخی، اسناد مکتوب، آثار باستانی، نقوش تصویری، و متون کلاسیک از جمله منابع ایرانی و چینی است. در این راستا، شواهدی از نقش برجسته های دوران هخامنشی، ساسانی، آثار هنری چین از دوران هان، تانگ، و مینگ و همچنین داده های مرتبط با مبادلات فرهنگی در امتداد جاده ابریشم، مورد بررسی قرار گرفته اند. نتایج اولیه نشان می دهد که در هر دو تمدن، پوشش زنان نه تنها ابزاری برای حفاظت یا زیبایی بوده، بلکه نمادی از منزلت اجتماعی، حیا، وقار و پایبندی به ساختارهای ارزشی و فرهنگی زمانه محسوب می شده است. افزون بر این، تبادلات فرهنگی میان ایران و چین، به ویژه از طریق جاده ابریشم، سبب تقویت برخی ارزش ها و الگوهای مشترک در زمینه پوشش و رفتارهای جنسیتی زنان گردیده است. این پژوهش با ارائه تحلیلی تطبیقی، به درک عمیق تری از جایگاه پوشش در بازنمایی هویت زنانه و فرهنگ تاریخی این دو تمدن کمک می کند.

کلیدواژه ها:

پوشاک زنان ، تمدن ایران باستان ، چین باستان ، جاده ابریشم ، تطبیق فرهنگی ، نمادشناسی لباس