مقایسه مبانی فلسفی تربیت در عهد قدیم و جدید از دیدگاه معرفت شناسی و هستی شناسی

این پژوهش به مقایسه تطبیقی مبانی فلسفی تربیت در عهد قدیم و عهد جدید از منظر معرفت شناسی و هستی شناسی می پردازد و نشان می دهد چگونه دو متن بنیادین سنت یهودی و مسیحی چارچوب های متفاوت اما مرتبطی برای پرورش انسان ارائه می کنند. در بخش معرفت شناسی، هر دو عهد بر وحی الهی، عقل و تجربه زیسته به عنوان منابع اصلی شناخت تاکید دارند؛ با این تفاوت که عهد قدیم معرفت را در بستر شریعت و پایبندی به قوانین الهی تعریف می کند، در حالی که عهد جدید با معرفی عیسی مسیح به عنوان کلام زنده، معرفت را به تجربه ایمانی و تحول درونی پیوند می زند. از منظر هستی شناسی، عهد قدیم بر خداوند خالق مقتدر و عدالت محور و انسان دارای فطرت نیکو و مسئولیت اخلاقی تاکید دارد، در حالی که عهد جدید خداوند را خالق و نجات دهنده معرفی کرده و بر نیاز انسان به فیض الهی، آزادی معنوی و تغییر درونی متمرکز می شود. این تفاوت ها موجب دگرگونی اهداف تربیتی از قانون محوری و هویت دینی در عهد قدیم به محبت محوری، خدمت اجتماعی و رسالت جهانی در عهد جدید شده است. مطالعه حاضر ضمن آشکار ساختن پیوستگی ها و گسست های این دو نظام فکری، افقی تازه برای بازاندیشی در فلسفه تعلیم و تربیت معاصر ارائه می کند و می تواند در طراحی نظام های آموزشی مبتنی بر اخلاق، معنویت، آزادی و مسئولیت اجتماعی الهام بخش باشد.این پژوهش به مقایسه تطبیقی مبانی فلسفی تربیت در عهد قدیم و عهد جدید از منظر معرفت شناسی و هستی شناسی می پردازد و نشان می دهد چگونه دو متن بنیادین سنت یهودی و مسیحی چارچوب های متفاوت اما مرتبطی برای پرورش انسان ارائه می کنند. در بخش معرفت شناسی، هر دو عهد بر وحی الهی، عقل و تجربه زیسته به عنوان منابع اصلی شناخت تاکید دارند؛ با این تفاوت که عهد قدیم معرفت را در بستر شریعت و پایبندی به قوانین الهی تعریف می کند، در حالی که عهد جدید با معرفی عیسی مسیح به عنوان کلام زنده، معرفت را به تجربه ایمانی و تحول درونی پیوند می زند. از منظر هستی شناسی، عهد قدیم بر خداوند خالق مقتدر و عدالت محور و انسان دارای فطرت نیکو و مسئولیت اخلاقی تاکید دارد، در حالی که عهد جدید خداوند را خالق و نجات دهنده معرفی کرده و بر نیاز انسان به فیض الهی، آزادی معنوی و تغییر درونی متمرکز می شود. این تفاوت ها موجب دگرگونی اهداف تربیتی از قانون محوری و هویت دینی در عهد قدیم به محبت محوری، خدمت اجتماعی و رسالت جهانی در عهد جدید شده است. مطالعه حاضر ضمن آشکار ساختن پیوستگی ها و گسست های این دو نظام فکری، افقی تازه برای بازاندیشی در فلسفه تعلیم و تربیت معاصر ارائه می کند و می تواند در طراحی نظام های آموزشی مبتنی بر اخلاق، معنویت، آزادی و مسئولیت اجتماعی الهام بخش باشد.

کلیدواژه ها:

مبانی فلسفی تربیت ، عهد قدیم ، عهد جدید ، معرفت شناسی ، هستی شناسی ، قانون محوری ، محبت محوری