هنر به مثابه عرصه ی کشمکش؛ مطالعه ی میدان آبرنگ معاصر ایران با استفاده از نظریه بوردیو

این پژوهش با هدف تحلیل نقاشی آبرنگ در هنر معاصر ایران و با طرح این پرسش که وضعیت نقاشی آبرنگ در هنر معاصر ایران بر اساس نظریه ی میدان پی یر بوردیو چگونه است؛ به تحلیل و شناسایی وضعیت نقاشی آبرنگ پرداخته است. نوع پژوهش حاضر، کیفی و به صورت توصیفی تحلیلی است. گردآوری داده ها با مصاحبه ی کیفی از ۱۷ نفر از کنشگران و هنرمندان فعال در میدان آبرنگ ایران انجام شده است. در این پژوهش با نقد نظریه ی نهادی هنر، نظریه ی میدان بوردیو به عنوان راهنمای مطالعه بکارگرفتهشد. یافته های این پژوهش نشان می دهد که میدان آبرنگ ایران شامل دو قطب خودساختاربخش و دانشگاهی بوده و هر قطب نیز مواضع مخصوص به خود را داراست. در قطب خودساختاربخش هر چهار نوع سرمایه و در قطب دانشگاهی سه سرمایه ی بوردیو شناسایی شد. همچنین دو سرمایه دیگر تحت عنوان سرمایه مجازی و سرمایه نمایشگاهی، ذیل سرمایه اجتماعی در این مطالعه مطرح گردید. نتایج این مطالعه نشان می دهد ذائقه ی فنی – زیبایی شناختی هر قطب از میدان آبرنگ ایران با دیگری متفاوت است. در قطب خودساختاربخش برای استفاده از آبرنگ روش، مسیر و چارچوب مشخصی تعیین شده است و در قطب دانشگاهی، آبرنگ به عنوان یک ابزار و مدیوم هنری مطرح است. کنشگران در میدان آبرنگ ایران با سرمایه و برای کسب سرمایه بیشتر با یک دیگر منازعه دارند و کشمکش نه تنها در بین قطب ها که درون قطب ها، به ویژه قطب خودساختاربخش حکم فرماست.

کلیدواژه ها:

آبرنگ ، هنر معاصر ایران ، میدان ، پی یر بوردیو ، قطب بندی ، کشمکش