نقد و بررسی فرهنگ فارسی عامیانه

زبان و ادبیات عامیانه هر جامعه دربرگیرنده بسیاری از مولفه های فرهنگی آن و درنتیجه، مناسب ترین ابزار برای شناخت هویت فرهنگی مردمان آن جامعه است. در این میان، فرهنگ نویسی زبان عامیانه که در دوره معاصر رونق بسیاری گرفته است، نقش موثری در شناختن این هویت دارد. یکی از آثار مطرح در زمینه فرهنگ نگاری این گونه زبانی، فرهنگ فارسی عامیانه، اثر ابوالحسن نجفی است که واحدهای واژگانی محاوره ای تهرانی را از آغاز قرن چهاردهم بررسی کرده است. این پژوهش قصد داشت که بر پایه روش کتابخانه ای، میزان موفقیت این کتاب را در رعایت اصول فرهنگ نویسی ارزیابی کند. یافته آن پس از مطالعه این اصول و بررسی عناصر فرهنگ نویسی این بود که اثر یادشده بهترین فرهنگ در حوزه زبان عامیانه است؛ چراکه برخلاف آثار مشابه پیشین، دارای ساختار جامع، نظام مند و به روز فرهنگ نویسی است و نیز از منابع شفاهی دوری جسته و بهره مند از پیکره مکتوب منسجمی است؛ گرچه اشکالاتی نیز در حوزه های صوری فرهنگ نویسی دارد.

کلیدواژه ها:

زبان عامیانه ، فرهنگنگاری ، نقد ، فرهنگ فارسی عامیانه