تحلیل سازه انگاری از آینده سیاست خارجی طالبان در دوره دوم امارت اسلامی

دولت طالبان پس از یک دوره آزمون وخطا در دهه ۱۹۹۰ و در پی بازگشت به قدرت در ۲۰۲۱ تلاش کرده تا رویکرد متفاوتی به سیاست خارجی نشان دهد. این رویکرد نه تنها به سبب تغییر نسبی در نگرش طالبان، بلکه به سبب تغییر شرایط داخلی و ساختار نظام بین الملل نیز بوده است که این دولت را وادار به بازنگری هرچند جزئی در سیاست های خود کرده است. براین اساس؛ سوال اصلی که مطرح می شود این است که چگونه متغیر های سطح کارگزار شامل هویت، ایدئولوژی، هنجار های داخلی و روابط بین الاذهانی طالبان و چه متغیر های سطح ساختار مانند فشار ساختاری و عرف و نهادهای بین المللی در سیاست خارجی آنان نقش تعیین کننده دارد. یافته ها نشان می دهد که تصمیمات و رفتار های بین المللی طالبان تنها براساس محاسبات امنیتی یا منافع اقتصادی نیست، بلکه باور ها، ارزش ها و گفتمان های ایدئولوژیک آنان نقش اصلی را ایفا می کند. هویت دینی، شبکه های قومی و مذهبی و روایت سازی گفتمانی به طالبان امکان می دهد مشروعیت داخلی خود را تقویت کرده و روابط خارجی را به گونه ای مدیریت کند که با ارزش ها و هنجار های ایدئولوژیک آنان هماهنگ باشد. در سوی دیگر در سطح ساختار، محدودیت های اقتصادی و تحریم ها، تعامل با کشورهای غربی و سازمان های بین المللی نیز شکل دهنده رفتار طالبان در دولت دوم بوده اند. پژوهش پیش رو با استفاده از رویکرد سازه انگاری و تحلیل کیفی منابع، اسناد رسمی و رسانه ای انجام شده است.

کلیدواژه ها:

طالبان ، سیاست خارجی ، سازه انگاری ، کارگزار ، ساختار نظام بین الملل