ممیزی و نظارت بر بیان آزاد موسیقایی در نظام حقوق بین الملل بشر (مطالعه موردی ایران)

بیان آزاد موسیقایی به مثابه یکی از تاثیرگذارترین و انتزاعی ترین گونه های بیان در میثاق حقوق مدنی و سیاسی به عنوان حقوق نسل اول و در میثاق حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی به عنوان حقوق نسل دوم حمایت می شود. بیان موسیقایی می تواند جلوه ای از حق آزادی بیان باشد و همچنین می تواند در قالب هنر از مصادیق حقوق فرهنگی در نظر گرفته شود؛ با این حال، نهادهای دولتی به واسطه مقید بودن حق آزادی بیان در اسناد بین المللی حقوق بشر، بیان آزاد موسیقایی را با دو شیوه ممیزی (پیشینی) و نظارت (پسینی) تحدید و در بسیاری از مواقع نقض کرده اند. از این رو، این مقاله با روش توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای، به دنبال پاسخ به این سوال است که کدام شیوه با موازین حقوق بشر سازگار است و رویکرد نظام حقوقی ایران در این زمینه چیست. تحلیل اسناد، دکترین و رویه نهادهای بین المللی حقوق بشر نشان می دهد که شیوه صحیح مواجهه با بیان آزاد موسیقایی، نظارت (شیوه پسینی) است؛ و نه ممیزی یا مداخله به نحو پیشینی؛ رویکردی که در حقوق ایران رعایت نشده است و توامان ممیزی و نظارت بهصورت حداکثری بر بیان آزاد موسیقایی اعمال می شود

کلیدواژه ها:

آزادی بیان ، حقوق بین الملل بشر ، ممیزی ، موسیقی ، نظارت